Jakby osoba, która je otwierała, robiła to już wiele razy wcześniej.

Wąski pas światła w korytarzu ciągnął się przez podłogę.

Wtedy ktoś wszedł do środka.

Mężczyzna.

Wysoki.

Ostrożny.

Cichy.

Zamknął drzwi, nie pozwalając, by zatrzasnął się zatrzask.

W jednej ręce trzymał wąską, czarną walizkę.

Nie zapalił światła.

Wiedział dokładnie dokąd idzie.

Strona łóżka Sary.

Całe moje ciało zesztywniało.

Nie poruszyła się, ale zobaczyłem, że jej oczy zacisnęły się mocniej — nie jak u kogoś śpiącego, lecz jak u kogoś, kto się przygotowuje.

Mężczyzna zatrzymał się obok niej.

Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.

Następnie lekko się pochylił i szepnął tak cicho, że aż ścisnęło mi się w żołądku.

— To zajmie tylko chwilę.

Sarah skinęła lekko głową.

Coś pierwotnego we mnie wstąpiło.

Wściekłość.

Upokorzenie.

Gorący, oszałamiający rodzaj, który wymazuje rozsądek.

Już wyobrażałem sobie, jak rzucam się na materac.

Potem usłyszałem inny dźwięk.

Cichy trzask.

Guma.

Lateks.

Poczułem słaby, sterylny zapach w ciemności.

Alkohol.

Plastikowy.

Coś klinicznego i zimnego.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!