„Cały czas myślałem, że podejmę decyzję”.
„Tak, Patrick. Już tu mieszkałeś.”
Zacisnął szczękę.
„Wtedy nie wydawało się to takie proste”.
„Więc wyjaśnij to.”
Wstał i poszedł do kuchni.
Poszedłem za nim, zanim zdążył zmienić odległość w inne zakończenie.
„Jak długo czekała?”
Patrick chwycił się lady.
„Trzy miesiące. Może cztery.”
Aaron pojawił się w drzwiach za mną.
„Moja matka czekała na ciebie cztery miesiące?”
Patrick spojrzał na niego.
„Zasługiwała na coś lepszego”.
„Co jej mówiłeś?”
„Że potrzebowałam więcej czasu. Żeby odejść, żeby zostać, żeby przyznać, że chcę zostać”.
„I za każdym razem, gdy pytała?”
Powiedziałem jej, że wkrótce przyjdę.
Aaron spuścił wzrok.
„Jak się to skończyło?” zapytałem.
„Zadzwoniła pewnej nocy i powiedziała, że nie może dłużej czekać na kogoś, kto nie chce dokonać wyboru”.
„A co powiedziałeś?”
Patrick przełknął ślinę.
„Powiedziałem jej, że być może podjęła decyzję za nas oboje, kiedy odchodziła.”
Aaron wpatrywał się w niego.
Patrick nie próbował się bronić.
„Myliłem się.”
Wtedy przypomniałem sobie o starym zdjęciu, które znalazłem wiele lat temu w jednej z książek Patricka.
Stał obok kobiety o ciemnych włosach.
Kiedy zapytałem, kim oni są, odpowiedział: „Po prostu starzy przyjaciele”.
„To zdjęcie.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
