“Tak.”
„Patrick, byłeś z nią zaręczony?”
Alicja szepnęła: „Tato”.
Aaron odchylił się lekko do tyłu.
Spojrzałam na mojego męża.
Patrick zawsze mówił mi, że jestem pierwszą kobietą, u której słowo „na zawsze” brzmi rozsądnie.
Mówiłeś mi, że nigdy nie zbliżysz się do małżeństwa przede mną.
„Miałam 22 lata, Jess.”
Spojrzałam na mojego męża.
„Nie pytałem, ile masz lat.”
Po drugiej stronie stołu odezwał się Aaron.
„Nic o tym nie wiedziałem” – powiedział.
Alicja zwróciła się ku niemu.
„Nie zrobiłeś tego? Dzięki Bogu.”
Spojrzał na Patricka.
„Nie zrobiłeś tego? Dzięki Bogu.”
„Moja mama kiedyś wspomniała o kimś o imieniu Patrick. Wiele lat temu. To wszystko.”
Alicja na sekundę spojrzała na swój talerz.
Uwaga Patricka ponownie skupiła się na tatuażu.
„Co ona powiedziała?”
Twarz Aarona napięła się, zanim odpowiedział.
„Że kochała kogoś, kiedy była młoda”.
„Co ona powiedziała?”
“I?”
„Że nie był gotowy wybrać takiego samego życia jak ona”.
Patrick zamilkł.
„Czy często o mnie mówiła?”
“NIE.”
To w pewnym sensie pogorszyło sprawę.
Wstałem i podniosłem dwa talerze.
„Czy często o mnie mówiła?”
Patrick spojrzał na mnie. „Jess, zostaw je”.
“Muszę coś zrobić.”
„Zawsze tak robisz, kiedy rozmowa staje się niezręczna.”
Miał rację.
Odstawiłem talerze.
„Dobrze. To rozmawiajmy dalej.”
“Jess, zostaw je.”
Spojrzenie Patricka powędrowało w stronę Aarona, ale nie pozwoliłam mu się ukryć za faktem, że mamy towarzystwo.
„Dlaczego ty i Lana rozstaliście się?”
„Jej rodzina przeprowadziła się do Londynu”.
Czekałem.
Znał mnie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nie zamierzam wypełnić ciszy za niego.
Na koniec dodał: „Chciała, żebym z nią poszedł”.
„Jej rodzina przeprowadziła się do Londynu”.
Alicja zmarszczyła brwi.
„Miałeś przeprowadzić się do Londynu?”
Patrick odchylił się na krześle.
“Taki był plan.”
Wyraz twarzy Aarona uległ zmianie, ale nic nie powiedział.
Spojrzałem na Patricka. „Czyj plan?”
Alicja zmarszczyła brwi.
“Nasz.”
Więc był plan. Obietnica.
“Co się stało?”
“Zostałem.”
Alicja spojrzała na niego. „Czy Lana wiedziała, że nie przyjdziesz?”
Szczęka Patricka zacisnęła się.
“Nie od razu.”
“Co się stało?”
Poczułem, jak ściska mi się żołądek.
„Jak długo według niej miałeś z nią jechać?” – zapytałem.
Spojrzał na stół.
“Kilka miesięcy.”
„Co jej mówiłeś przez te miesiące?”
Patrick nie odpowiedział od razu.
Poczułem, jak ściska mi się żołądek.
„Więc ona po prostu nie odeszła”.
Patrick pokręcił głową.
“NIE.”
“Powiedziałeś jej, że pójdziesz za nią.”
“Tak.”
“Mówiłeś poważnie?”
Jego wzrok powędrował w stronę stołu.
“Najpierw.”
“Powiedziałeś jej, że pójdziesz za nią.”
Aaron lekko pochylił się do przodu.
„Powiedziałeś mojej mamie, że przeprowadzasz się do Londynu?”
Patrick spojrzał na niego.
“Tak.”
Na twarzy Aarona malowało się nie tyle złość, co dezorientacja.
“Ona mi tego nigdy nie powiedziała.”
Aaron lekko pochylił się do przodu.
„Nie sądzę, żeby miała ku temu powód”.
Nie spuszczałem wzroku z Patricka.
“Co się zmieniło?”
„Moje życie było tutaj: praca, moja rodzina, wszystko, co zbudowałem”.
„To kiedy powiedziałeś Lanie, że nie idziesz?” – zapytałem.
Patrick zawahał się.
Aaron też to złapał.
“Co się zmieniło?”
„Nie zrobiłeś tego” – powiedziałem.
„Cały czas myślałam, że podejmę decyzję”.
„Tak, Patricku. Już tu mieszkałeś.”
Patrick zacisnął szczękę. „Wtedy nie wydawało się to takie proste”.
“Więc wyjaśnij to.”
Wstał i poszedł do kuchni. Poszedłem za nim, zanim zdążył zmienić dystans w kolejne zakończenie.
“Już tu byłeś.”
„Jak długo czekała?”
Patrick chwycił się lady.
„Trzy miesiące. Może cztery.”
Aaron pojawił się w drzwiach za mną.
„Moja matka czekała na ciebie cztery miesiące?”
Patrick spojrzał na niego. „Zasługiwała na coś lepszego”.
„Jak długo czekała?”
“Co jej mówiłeś?”
„Że potrzebowałam więcej czasu: żeby odejść, żeby zostać, żeby przyznać, że chcę zostać”.
„I za każdym razem, gdy pytała?”
Powiedziałem jej, że wkrótce przyjdę.
Aaron spuścił wzrok.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
