„Jak się to skończyło?” zapytałem.
„Zadzwoniła pewnej nocy i powiedziała, że nie może dłużej czekać na kogoś, kto nie chce dokonać wyboru”.
„Jak się to skończyło?”
„A co powiedziałeś?”
Patrick przełknął ślinę.
Powiedziałem jej, że być może podjęła decyzję za nas oboje, kiedy odchodziła.
Aaron wpatrywał się w niego.
Patrick nie bronił tego.
“Myliłem się.”
Aaron wpatrywał się w niego.
Wtedy przypomniałem sobie o starym zdjęciu, które znalazłem lata temu w jednej z książek Patricka. Stał obok ciemnowłosej kobiety.
Kiedy zapytałem, kim oni są, odpowiedział: „Po prostu starzy przyjaciele”.
„To zdjęcie.”
Patrick znieruchomiał.
„Tę, którą znalazłem w twojej książce lata temu. Była w niej Lana, prawda?”
“Po prostu starzy przyjaciele.”
Nie odpowiedział.
Aaron spojrzał na nas.
“Jakie zdjęcie?”
Nie spuszczałem wzroku z Patricka.
“Podałem ci to i zapytałem, kim są wszyscy.”
“Pamiętam.”
Mówiłeś mi, że są przyjaciółmi.
“Jakie zdjęcie?”
Patrick potarł dłonią szczękę. „Nie chciałem ci wyjaśniać, kim ona jest, Jess”.
„Więc przedstawiłeś mi wersję, która nie wymagała wyjaśnień”.
Patrick spojrzał na niego.
„Czy ona kiedykolwiek o mnie mówiła?” – zapytał ponownie Aarona. Tym razem był zdesperowany.
„Za mało, żebym mógł cię dziś wieczorem z czymkolwiek połączyć”.
Spojrzałem na niego.
Tym razem był zdesperowany.
„Mówiłeś, że Lana kiedyś wspomniała o Patricku. Co właściwie ci powiedziała?”
Aaron zastanowił się przez chwilę.
„Że kochała kogoś przed moim tatą. Kogoś, z kim myślała, że zbuduje życie”.
„Czy była potem szczęśliwa?” – zapytałem.
“Tak. Bardzo.”
„Z twoim ojcem?”
„Co ona ci właściwie powiedziała?”
Aaron skinął głową. „Pobrali się kilka lat po jej przeprowadzce. Byli razem aż do jego śmierci”.
„A Londyn?”
„Bardzo jej się tam podobało”.
Patrick w końcu przemówił.
„Czy żałowała odejścia?”
Aaron przyjrzał mu się uważnie.
„Ona nigdy nie mówiła w ten sposób”.
„Bardzo jej się tam podobało”.
Zatrzymał się.
„Opowiadała o moim tacie, swojej pracy, przyjaciołach, miejscach, które chciałaby odwiedzić. Nie byłeś cieniem nad jej życiem przez całe życie”.
Lana poszła naprzód.
Dlaczego więc Patrick ją przede mną ukrył?
Zwróciłem się do niego.
„Więc nie chodziło o ochronę jej pamięci”.
Lana poszła naprzód.
Patrick spojrzał na mnie.
“NIE.”
„Kogo więc chroniłeś?”
Patrick nosił w sobie wstyd dłużej, niż Lana znosiła gniew.
Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, odezwała się Alicja.
„Mamo, tato, jest coś, o czym nie wiecie.”
Patrick spojrzał na nią.
“NIE.”
Alicja najpierw spojrzała na Aarona. Już wiedział, co miała na myśli.
„Poznałem Lanę dwa miesiące temu”.
Wyraz twarzy Patricka zmienił się natychmiast.
“Spotkałeś ją?”
„Aaron zabrał mnie do niej, kiedy byłem w Londynie.”
Aaron skinął głową. Jego kciuk dotknął krawędzi tatuażu.
“Spotkałeś ją?”
„Wtedy nie czuła się najlepiej, ale miała dobry dzień”.
Alicja spojrzała w dół.
„Zmarła trzy tygodnie później”.
“Przepraszam.”
„Dziękuję” – powiedział cicho Aaron.
Alicja kontynuowała.
„Zmarła trzy tygodnie później”.
„Aaron wyszedł na kilka minut, kiedy byłem z nią. Lana zapytała, skąd jestem, więc jej powiedziałem.”
Uważnie obserwowałem Patricka.
„Co się stało?” zapytałem.
Rozmawialiśmy chwilę. Potem długo na mnie patrzyła.
Palce Patricka zacisnęły się na krawędzi stołu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
