Zamiast tego pomyślałem o kuchni Marthy.

Moja lista.

Zwrócony klucz.

Następnie wpisałem:

Nie, dziękuję.

Trzy słowa.

Wysłałem to.

Potem poszedłem do sąsiedniego domu.

Marta odpowiedziała, mając na sobie bluzę z napisem EMERYT: ZAPYTAJ KOGOŚ INNEGO.

„Co robisz w Święto Dziękczynienia?”

„Moje dzieci są ze swoimi teściami”.

“Więc?”

„Kupiłem więc małego kurczaka i planowałem oglądać stare filmy, jednocześnie oceniając gotowanie innych w Internecie”.

„Chcesz towarzystwa?”

Uśmiechnęła się.

„Myślałem, że nigdy nie zapytasz.”

Poranek Święta Dziękczynienia był jednym z najspokojniejszych, jakie przeżyłam od lat.

Spałem do ósmej.

Oglądałem część parady w piżamie.

Zrobiłam ciasto pekanowe.

W południe wzięłam prysznic i założyłam bordowy sweter, który prawie oddałam, bo Sarah kiedyś powiedziała, że ​​wyglądam w nim „zbyt poważnie”.

O wpół do drugiej niosłem ciasto i wino przez podwórze.

Marta nakryła piękną porcelaną dla dwóch osób.

„Ty to wszystko zrobiłeś?”

„Szanuję drób”.

Śmialiśmy się.

O 2:15 zadzwonił mój przekierowany numer stacjonarny na komórkę.

Dawid.

Zignorowałem to.

Dziesięć minut później:

Sara.

A potem znów Dawid.

Marta spojrzała na telefon.

„Myślisz, że zapomnieli zatrudnić firmę cateringową?”

„Wydaje się to możliwe.”

Dalej jedliśmy.

Później odsłuchałem jedną wiadomość głosową.

W głosie Sarah słychać było napięcie.

„Mamo, gdzie jesteś? Rodzice Davida są tutaj. Nie mamy indyka ani niczego. Powiedziałaś, że nie, dziękuję, ale myślałam, że jesteś po prostu zdenerwowana i i tak go przyniesiesz. Proszę, zadzwoń do mnie.”

Zatrzymałem.

Marta patrzyła.

„Myślała, że ​​nie znaczy tak?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!