Nie mogłem oddychać.
„Jeśli to nie kłopot…” Kolejna pauza. „Czy ktoś mógłby mnie odebrać?”
Zamknąłem oczy.
Dwadzieścia dwa lata zniknęły w ciągu jednego uderzenia serca.
Rozpoznałbym ten głos wszędzie.
Richard.
Na sekundę zapomniałem jak się mówi.
“Tato?” zapytał Jordan.
Przełknęłam ślinę.
“Ciężarówka twojego ojca się zepsuła.”
Stormy wstała.
“Mogę cię zawieźć.”
“NIE.”
Słowo to wyszło o wiele szybciej, niż zamierzałem.
Dwie pary oczu zwróciły się w moją stronę. „To znaczy…” Zmusiłem się do wzięcia oddechu. „To tylko kilka ulic stąd. Zabiorę cię”.
Stormy zmarszczyła brwi.
“Nie musisz.”
“Nie mam nic przeciwko.”
Jordan uśmiechnął się uprzejmie.
“Dziękuję.”
Podróż zajęła mniej niż pięć minut.
Nikt nie mówił wiele.
Stormy i Jordan cicho rozmawiali o restauracji, którą chcieli odwiedzić, podczas gdy ja zaciskałem dłonie na kierownicy tak mocno, że aż zbielały mi kostki.
Każda sygnalizacja świetlna wydawała się dłuższa od poprzedniej.
Każdy zakręt przybliżał mnie do człowieka, którego przez lata starałam się nie wyobrażać.
Jordan wskazał przed siebie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
