A na suwaku wisiał malutki, niebieski, filcowy miś.
Jedno oko było niebieskie, drugie zielone. Lewe ucho było pochylone nieco niżej niż prawe.
NIE.
To niemożliwe.
Setki osób posiadało breloczki w kształcie małych misiów.
Tysiące kobiet umiało szyć.
Boston nie był na tyle mały, żeby dwaj obcy ludzie nie mogli kupić czegoś, co wyglądałoby niemal identycznie.
Zmusiłam się, żeby odwrócić wzrok.
Nie wierzyłam, że stary brelok może przenieść 22 lata wstecz do mojej kuchni.
Weszłam do kuchni, chwyciłam się zlewu i próbowałam się uspokoić. Bo 22 lata wcześniej uszyłam dokładnie taki sam dla jedynego mężczyzny, którego planowałam poślubić.
Jego imię brzmiało Richard.
Nie było mnie stać na prezent urodzinowy, o jakim marzył, więc uszyłam mu malutkiego niebieskiego misia z kawałków filcu. Jeden guzik pochodził ze starego kardiganu, drugi z puszki do szycia mojej babci.
Jeszcze tego samego dnia przypiął go do plecaka i nosił ze sobą wszędzie, żartując, że to jego talizman.
Nie widziałem tego małego misia od dnia, w którym się pożegnaliśmy.
“Tata?”
Głos Stormy przyciągnął mnie z powrotem.
Stała w drzwiach kuchni i przyglądała mi się.
“Jesteś blady.”
“Nic mi nie jest.”
Nie wyglądała na przekonaną.
“Mama…”
Podeszła bliżej.
“Czy coś się stało?”
Zmusiłem się do uśmiechu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
