W szpitalnym holu wszystko wróciło.
„Muszę rozmawiać z doktorem Petersonem” – powiedziałem w recepcji. „Kiedyś leczył moją córkę”.
Po krótkim oczekiwaniu stałem przed jego biurem. Kiedy otworzył drzwi i mnie zobaczył, zbladł.
„Mary” – powiedział ostrożnie.
Spojrzał w dół korytarza, po czym odsunął się. Drzwi zamknęły się za mną.
I wiedziałem, że cokolwiek powie, wszystko się zmieni.
Doktor Peterson usiadł.
„Jak moja córka żyje?” zapytałem natychmiast.
Zniżając głos, powiedział: „Odniosłem wrażenie, że mąż ci wszystko wyjaśnił”.
„Powiedział mi, że ma śmierć mózgu. Że odłączono ją od aparatury podtrzymującej życie. Pochowałem ją.”
Twarz lekarza się ściągnęła. „Nie do końca tak było”.
Poczułem ucisk w żołądku.
Powoli wypuścił powietrze. „Grace była w stanie krytycznym, tak. Występowały problemy neurologiczne. Ale nigdy nie stwierdzono u niej śmierci mózgu. Były oznaki reakcji. Na początku niewielkie, ale były”.
Zacisnąłem dłoń na krawędzi krzesła. „Reakcja?”
„Poprawa odruchów. Aktywność mózgu sugerująca możliwość powrotu do zdrowia. Nie było to pewne, ale też nie było beznadziejne”.
„To dlaczego Neil powiedział mi, że ona umarła?”
Doktor Peterson zawahał się. „Nie wiem, Mary. Powiedział, że jesteś zbyt zdenerwowana, by radzić sobie ze zmianami w jej stanie i poprosił o to, by być głównym decydentem”.
Zadzwoniło mi w uszach.
„Przeniósł ją” – kontynuował lekarz. „Zorganizował transport do prywatnej placówki opiekuńczej poza miastem. Powiedział mi, że poinformuje pana, gdy jej stan się ustabilizuje”.
Spojrzałam na niego.
„Prawnie rzecz biorąc, miał władzę jako jej ojciec. Założyłem, że o tym wiesz”.
„No cóż, wyzdrowiała całkiem dobrze” – wyszeptałem. „Zadzwoniła do mnie ze szkoły”.
Lekarz mrugnął. „Ona co?”
„Tak. Czy wiesz coś jeszcze?”
„Nie, niestety nie. Nie brałem udziału w opiece nad nią po opuszczeniu szpitala. Mogę jednak przekazać panu kopie tego, co mam” – wyjaśnił.
„Okej, dziękuję za poświęcony czas” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
