Wyszedłem z tego biura wiedząc jedną rzecz na pewno.
Nie wróciłem od razu do Melissy. Musiałem się z nim skontaktować. Zanim wyszedłem, zadzwoniłem do Neila i zażądałem, żeby spotkał się ze mną u nas w domu. Nie czekałem na jego odpowiedź.
Kiedy weszłam do domu, Neil krążył po salonie. „Gdzie ona jest?”
“Bezpieczna.”
Przeczesał włosy dłonią.
„Dlaczego więc nasza córka żyje, skoro powinna być martwa?” – zapytałem spokojnie. „Nie kłam. Już rozmawiałem z doktorem Petersonem”.
Neil przestał chodzić. „Nie powinieneś był tego robić”.
„Nie powinieneś kłamać.”
Nie odpowiedział.
Podszedłem bliżej. „Zacznij mówić, albo pójdę prosto na policję”.
Nagle wyglądał na wyczerpanego. „Słuchaj, ona już nie była taka sama”.
„Co to znaczy?”
„Po infekcji doszło do uszkodzeń. Opóźnienia poznawcze. Problemy behawioralne. Lekarze stwierdzili, że może nigdy nie funkcjonować na dotychczasowym poziomie”.
„I co z tego?” – zapytałem. „Żyła”.
Pokręcił głową. „Nie widziałeś jej podczas rekonwalescencji. Nie mówiła wyraźnie i potrzebowała terapii, specjalistów i specjalnego nauczania. Miało to kosztować tysiące”.
Podniosłem głos. „Więc uznałeś, że lepiej, żeby nie żyła?”
„Nie zabiłem jej!” – warknął. „Znalazłem rodzinę”.
„Rodzina?”
„Para, która już wcześniej adoptowała. Zgodzili się ją przyjąć.”
„Oddałeś ją?”
Neil spojrzał na mnie, jakby oczekiwał zrozumienia. „Myślałem, że cię chronię. Ledwo funkcjonowałeś. Myślałem, że to sposób, żebyśmy mogli iść naprzód”.
„Udając, że nie żyje?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
