— Wrócę.
Policjant pozostał przy jej sali razem z Clarą, a ja poszedłem za detektyw Vance.
— Nie możesz brać udziału w akcji — ostrzegła.
— Nie będę przeszkadzał.
Spojrzałem jej prosto w oczy.
— Ale nie będę siedział w szpitalu, kiedy mężczyzna, który torturował moją córkę, jeździ po okolicy z Eleną.
Przez chwilę mi się przyglądała.
— Trzymaj się za nami. Nie wysiadaj z samochodu, dopóki ci nie powiemy.
Dwadzieścia minut później znaleźliśmy Juliana.
Dwa radiowozy stanowej policji i nieoznakowany samochód detektyw Vance zepchnęły jego srebrnego Explorera pod barierę na opuszczonej drodze przemysłowej.
Deszcz walił w asfalt.
W ciemności migały światła radiowozów.
Julian siedział w SUV-ie i trzymał rewolwer.
Elena była obok niego.
Jej nadgarstek był przywiązany plastikową opaską do drzwi pasażera.
Wyglądała na przerażoną.
Policjanci otoczyli samochód.
— Julian Vance! Odłóż broń i wyjdź z rękami uniesionymi do góry!
Odmówił.
— Zastrzelę ją!
Elena spojrzała w stronę samochodu detektyw Vance.
Nie błagała o własne życie.
Bezszelestnie wypowiedziała jedno słowo.
Maja.
Coś we mnie pękło.
Przez lata Elena i ja nosiliśmy w sobie gorycz po rozwodzie. Kłótnie. Żal. Prawników. Ciszę.
W tej chwili nic z tego nie miało znaczenia.
Była matką Mayi.
I próbowała chronić naszą córkę.
Otworzyłem drzwi mojego samochodu.
Kucając za radiowozami, ruszyłem w stronę Explorera.
Deszcz przemoczył moje ubranie.
Julian był skupiony na policjantach stojących przed samochodem.
Nie zauważył, że zbliżam się od strony pasażera.
Wtedy Elena mnie zobaczyła.
Jej oczy się rozszerzyły.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
