„Nie stanowisz problemu. Jesteś moim przyjacielem. Powiedz „okej”.
Przełknęłam ślinę.
“Dobra.”
Po zakończeniu rozmowy zostałem na podłodze w łazience.
Wtedy usłyszałem Margaret przez ścianę.
Jej głos był łagodny.
Prawie pieszczotliwie.
„…już niedługo, kochanie. Już dawno nikt nie sprawił, że poczułam się tak…”
Potem się roześmiała.
Zmarszczyłem brwi.
W tamtym momencie byłem zbyt wyczerpany, żeby myśleć o tym, co te słowa mogą oznaczać.
Wróciłem do swojego pokoju.
Spakowałam naszyjnik mojej mamy.
Trzy swetry.
Dwie pary dżinsów.
Kilka spraw szkolnych.
Potem poszedłem na korytarz i wziąłem oprawione zdjęcie taty z półki.
Zaniosłem je z powrotem do mojego pokoju.
Tej nocy spałam na kołdrze, nadal ubrana, trzymając jego zdjęcie przy piersi.
Powiedziałem sobie, że muszę przetrwać tylko do momentu, aż skończę się pakować.
Nie miałem pojęcia, że Margaret nie poświęci mi tyle czasu.
Następnego popołudnia wracałam z zajęć do domu, gdy coś różowego przeleciało obok okna na drugim piętrze naszego budynku.
Zatrzymałem się.
To był mój sweter.
Wylądował w krzakach.
Potem z domu wyleciała para dżinsów.
Potem jeden but sportowy.
A potem drugi.
Książki rozbiły się o trawę.
Moja pościel opadła niczym spadochron.
„Margaret!”
Pobiegłem w kierunku budynku.
Moja walizka została wyjęta jako ostatnia.
Uderzyło o ziemię i pękło, rozrzucając moje rzeczy po dziedzińcu.
Pobiegłem na górę.
Mój klucz nie działa.
Spróbowałem jeszcze raz.
Nic.
Zamek został wymieniony.
Uderzyłem ręką w drzwi.
„Margaret! Otwórz drzwi!”
Chwilę później otworzyła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
