„Powiedział, że nikt nie przyjdzie na jego urodziny.”

„Kochanie, jego rodzice mogą mieć powody.”

„Wiem” – powiedziała. „Ale nadal wyglądał na smutnego”.

Następnie otworzyła plecak i wyjęła z niego małe ciastko kupione w supermarkecie oraz tanią zabawkę w kształcie dinozaura z jednym krzywym okiem.

„Wydałam 11,40 dolara” – powiedziała. „Każdą monetę, jaką miałam”.

Oczy mnie piekły.

„Rozdałeś wszystkie pieniądze na lunch?”

„Nie oddałem tego. Wykorzystałem to.”

„Dla chłopaka, którego ledwo znasz?”

Uniosła brodę.

„Znam go.”

„Machanie do kogoś oznacza, że ​​go nie znasz, Della.”

„Skąd więc wiem, że udaje, że nie płacze, kiedy jego mama szybko wychodzi?”

Nie miałem odpowiedzi.

Objąłem ją ramionami.

„Nie możesz opuścić lunchu z grzeczności” – wyszeptałam. „Następnym razem powiedz mi. Razem to wymyślimy”.

„Zawsze musisz liczyć rachunki” – mruknęła.

„Zrobimy to jak należy” – powiedziałem. „Pójdziemy do recepcji. Zapytamy. Jeśli powiedzą „nie”, posłuchamy”.

Odchyliła się do tyłu.

„Więc tak?”

„Może i tak.”

Jej uśmiech niemal mnie złamał.

—

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!