„Zdjęcia ślubne są wieczne. Nie chcesz przecież oglądać ich z poczuciem żalu, że nie zjadłaś deseru”.
Przy stole zapadła cisza.
Właśnie zjadłem kawałek ciasta.
Spojrzałam na niego, nagle zawstydzona czymś, czego pragnęłam zaledwie kilka sekund wcześniej.
Aaron odłożył widelec.
„Wystarczy”, powiedział jej.
Brwi Maze’a uniosły się.
„Co? Żartowałem.”
„To nie było śmieszne.”
Spojrzała na mnie tak, jakby oczekiwała, że będę jej bronił.
Nienawidziłem konfliktów. Nienawidziłem czuć się odpowiedzialnym za napięcie, nawet jeśli go nie wywołałem.
„Wszystko w porządku” – mruknąłem.
Aaron zwrócił się w moją stronę.
„Nie, nie jest.”
Maze znów się uśmiechnęła, ale ciepło zniknęło z jej twarzy.
Później jej komentarze stały się mniej kategoryczne i trudniej było się z nimi zmierzyć.
Za każdym razem, gdy sięgałam po coś słodkiego, ona zerkała na mój talerz.
„Na twoim miejscu poczekałbym do ślubu.”
Zawsze się uśmiechała, gdy mówiła takie rzeczy.
Więc jeśli wyglądałam na zranioną, czułam, że to ja jestem problemem.
Może byłem zbyt wrażliwy.
Może naprawdę wierzyła, że pomaga.
Może kobiety miały przyjąć te komentarze i nie reagować.
To właśnie sobie powiedziałem.
Aaron nigdy ich nie zaakceptował.
Za każdym razem brał mnie za rękę i mówił: „Biorę z tobą ślub, a nie z liczbą na wadze”.
Czasami, gdy Maze nie było w pobliżu, stawał za mną, gdy przyglądałam się swojemu odbiciu w lustrze.
„Jesteś już najpiękniejszą kobietą w tym pokoju” – mawiał.
Wierzyłem, że mówił poważnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
