„Jesteśmy w hotelu.”
„Który hotel?”
„Thomas, to nie jest odpowiedni moment.”
„To jest właśnie ten czas.”
Przyjęła postawę obronną.
„Potrzebowaliśmy jednej nocy poza domem.”
Zamknąłem oczy.
„Jedna noc z dala od czego?”
Urodziny Masona były katastrofą przez cały tydzień. Lily była chora, wszyscy się kłócili, a Brian pomyślał, że powinniśmy wyjść na kilka godzin.
„Na kilka godzin?”
„Wracaliśmy.”
Spojrzałem na zegar szpitalny.
Było po trzeciej nad ranem.
„Zostawiłeś chore ośmioletnie dziecko samo po podaniu mu leków”.
„Ona spała.”
„A Mason?”
Marissa ucichła.
Ta cisza dała mi znać, że ona dokładnie wiedziała, co znalazłem.
„Dlaczego był zamknięty w szafie?”
„Nie był zamknięty”.
Spojrzałem w stronę poczekalni.
„Mówi, że tak.”
„Miał napad złości.”
Poczułem narastający gniew.
„Siedział na podłodze w ciemności, brakowało mu jednego buta.”
„Thomas, nie rozumiesz, co się stało.”
„To wyjaśnij to.”
Marissa wzięła głęboki oddech.
„Mason ciągle się wtrącał. Krzyczał, że nie możemy zostawić Lily, a Brian kazał mu zostać w szafie, dopóki się nie uspokoi”.
„To nie to samo, co wybór miejsca, w którym się znajdujesz”.
„Mógł wyjść.”
Pamiętałem o drzwiach.
Ostrożne pukanie.
Sposób, w jaki Mason na mnie patrzył, gdy otworzyłam kopertę.
„Nie wierzę w to.”
Marissa ucichła.
Potem wypowiedziała zdanie, które powiedziało mi więcej, niż zamierzała.
„Brian wiedział, że zareagujesz przesadnie.”
Wpatrywałem się w podłogę.
„Czy dlatego zostawił mi tę notatkę?”
Nic nie powiedziała.
„Czy dlatego napisał, żeby do nikogo nie dzwonić?”
Nadal nic.
Następnie połączenie się zakończyło.
Spojrzałem na ekran.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
