„Wstrzymałem już wszystkie pozostałe płatności za ten ślub” – powiedział. „Wpłacone już zaliczki pozostają wpłacone. Wszystko inne zostaje wstrzymane, dopóki nie zdecyduję, czy nadal jestem częścią tego ślubu”.

Brianna wpatrywała się w niego. „Płacisz za mój ślub i robisz to tutaj?”

„Płaciłem za twój ślub” – powiedział. „Teraz zastanawiam się, czy powinienem”.

Jej twarz zbladła, a potem znów stwardniała.

„Więc to tyle?” zapytała. „Wybierasz ją zamiast mnie?”

Marcus przez pół sekundy wyglądał na oszołomionego.

Potem smutno.

A to było gorsze.

„Nie” – powiedział cicho. „Wybieram żonę ponad twoje zachowanie”.

„To samo.”

„To nieprawda.”

Brianna zaśmiała się raz, ostro i brzydko. „Oczywiście, że tak. Odkąd się z nią ożeniłeś, wszyscy zachowują się, jakby była idealna. Jakby miała klasę, była słodka i wdzięczna, a ty miałeś szczęście”.

Stojąca obok niej Jenna wydała cichy dźwięk.

Marcus nic nie powiedział.

Brianna nie poddawała się, bo gdy ludziom raz spodoba się jej dowcip, to albo się załamują, albo wylewają z siebie wszystkie żale.

„Wiesz, co ciotka Carol powiedziała na Wielkanoc?” – zapytała. „Marcus naprawdę się ożenił”. Tuż przy mnie. Jakbym miała się uśmiechać. Jakbyśmy wszyscy byli po prostu bałaganem bez przyszłości”.

No i stało się. Ze wszystkich możliwych powodów jej okrucieństwa, zazdrość o udane małżeństwo brata nie była tym, czego się spodziewałem.

Marcus wziął głęboki oddech.

„Bri” – powiedział, a jego głos się zmienił. Słychać było, jak bardzo jest zmęczony. „Byłem twoim bratem. Zmieniałem ci pieluchy. Pakowałem ci lunche. Podpisywałem twoje formularze z wycieczek, kiedy tata pracował. Siedziałem przed twoim pokojem, kiedy śniły ci się koszmary. To była miłość. Ale to…” Wskazał między mną a sobą. „To moje małżeństwo. Wiem, że ostatnio nie spędzamy ze sobą zbyt wiele czasu. Ale musisz szanować moją żonę”.

Brianna spojrzała na niego, jakby ją uderzył.

Potem zwróciła się do mnie. I tym razem naprawdę na mnie spojrzała.

Nie traktowała mnie jako kogoś, z kim mogłaby rywalizować i w tamtej chwili nie wydawało się, żebym miała wrażenie, że odbieram jej brata.

Moje ciało wciąż było pełniejsze po poronieniu. Twarz była nadal tak wyczerpana, że ​​makijaż nie mógł tego ukryć. Tego ranka nałożyłam szminkę drżącą ręką. Stałam prosto głównie dlatego, że czułam taką potrzebę, a nie dlatego, że ból ustał.

Brianna zdawała się przetworzyć to wszystko w ułamku sekundy, a coś w jej wyrazie twarzy uległo zmianie.

„Nie wiedziałam” – powiedziała.

Marcus znów zrobił się zimny. „Wiedziałaś wystarczająco dużo. Wiem, że podejrzewałaś ciążę”.

Zamknęła oczy.

„Wiedziałam, że masz problemy” – powiedziała do mnie. „Po prostu powtarzałam sobie, że to nie mój problem”.

To uderzyło mocniej niż wyrafinowane przeprosiny. Nagle Brianna stała się całkowicie szczera i doceniłem to bardziej, niż się spodziewałem.

Jenna zrobiła krok naprzód i położyła torbę plażową u swoich stóp.

„Nie mogę tego dzisiaj zrobić” – powiedziała do Brianny. „Nie w ten sposób”.

Inna druhna skinęła głową.

A potem jeszcze jeden.

Nikt nie wygłosił przemówienia. Wszyscy po prostu wyglądali na zawstydzonych i wykończonych.

Oczy Brianny napełniły się łzami.

Spojrzała na mnie.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!