Przyłożyłem dłoń do czoła.
Po drugiej stronie korytarza Maisie westchnęła przez sen.
Wpatrywałem się w stronę pamiętnika, aż słowa zaczęły mi się rozmazywać.
Gemma nie chce rozmawiać o tym, co wydarzyło się w pobliżu doku.
A może jednak przemówiłem.
Może nikt nie chciał usłyszeć odpowiedzi.
Następnego ranka obudziłem się przed świtem.
Przez kilka sekund nie wiedziałam, dlaczego poczułam ciężar w piersi. Potem wszystko wróciło naraz: weranda, list, wiadomość od Gavina, jezioro Wren.
Maisie weszła do mojego pokoju o szóstej trzydzieści, niosąc za ucho króliczka.
“Śniadanie?”
Zwykłe żądanie dało mi spokój.
„Tak” – powiedziałem, wciągając ją najpierw do łóżka, żeby ją przytulić. „Śniadanie”.
Zrobiliśmy owsiankę z jagodami. Maisie nalegała, żeby je wymieszać, i połowa jagód wylądowała na blacie. Pozwoliłem im. Są poranki, kiedy czyste blaty mają znaczenie. Ten nie był jednym z nich.
Kwadrans po ósmej mama wysłała mi SMS-a.
Mam kopie. Czy możemy się spotkać?
Wpatrywałem się w ekran.
Nie w domu – odpisałam.
Pauza.
Gdzie?
Pomyślałam o kawiarniach, parkach, parkingach. Potem pomyślałam o Maisie i o tym, co sobie obiecałam, że nie będę już wchodzić w rozmowy bez zabezpieczenia.
W ośrodku społecznościowym są pokoje prywatne. Jedenaście.
Odpowiedziała: Okej.
Następnie zadzwoniłem do Elise.
„Już idę” – powiedziała, zanim dokończyłem wyjaśnienia.
„Nie musisz.”
“Ja wiem.”
O dziesiątej trzydzieści Lena przyszła, żeby zaopiekować się Maisie. Jeszcze jej nie prosiłam; zaproponowała, zanim zdążyłam.
„Musisz zająć się duchami” – powiedziała. „Ja zajmę się kreskówkami i przekąskami”.
Przytuliłem ją.
Maisie patrzyła z dywanu, jak układa klocki w chwiejną wieżę. „Mama, spotkanie?”
„Tak, kochanie. Mama ma spotkanie.”
“Wracać?”
Uklęknąłem. „Zawsze.”
Zastanowiła się nad tym, po czym podała mi żółty blok. „Za odwagę”.
Zacisnąłem na nim dłoń.
“Dziękuję.”
Niosłem ten blok w kieszeni płaszcza aż do ośrodka społecznościowego.
W prywatnym pokoju unosił się delikatny zapach markerów suchościeralnych i starego dywanu. Na środku stał okrągły stół, otoczony sześcioma krzesłami. Przez okno widziałem plac zabaw mokry od deszczu, pusty, z wyjątkiem dwóch wron skaczących przy huśtawkach.
Elise przybyła pierwsza. Wyglądała, jakby nie spała, ale miała uniesioną brodę.
Kilka minut później weszła moja matka, niosąc dużą brązową kopertę.
Nie miała makijażu. Jej włosy były luźno związane i po raz pierwszy w życiu zauważyłem, jak bardzo posiwiały na skroniach.
„Dziękuję za spotkanie” – powiedziała.
Skinąłem głową w stronę stołu. „Usiądź.”
Tak, zrobiła to.
Przez chwilę nikt z nas się nie poruszył.
Następnie położyła kopertę na środku stołu.
„Skopiowałem wszystko, co jeszcze mam”.
Elise pochyliła się do przodu. „Wszystko?”
Matka spojrzała na nią. „Wszystko, co mogłam znaleźć”.
Jeszcze nie tknąłem koperty.
„Zanim cokolwiek przeczytamy”, powiedziałem, „muszę ci odpowiedzieć na jedno pytanie”.
Matka mocno złożyła ręce.
„Co się wydarzyło nad jeziorem Wren?”
Jej oczy się zamknęły.
Elise spojrzała na mnie ostro. Nie spodziewała się, że zacznę od tego.
Matka otworzyła oczy i spojrzała na kopertę.
„Nie wiem wszystkiego”.
„To nie wystarczy.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
