“Byliśmy wściekli.”
„O moich pieniądzach.”
“Tak.”
Tym razem nie było wymówki.
Dawid przełknął ślinę.
„Mówiliśmy sobie, że się o ciebie martwimy, ale to nie wszystko.”
„Martwił się pan o spadek.”
“Tak.”
Słowo zabrzmiało mocniej, ponieważ w końcu je przyznał.
„Myśleliśmy o twoich oszczędnościach jak o rodzinnych pieniądzach” – kontynuował. „Nie powinniśmy byli, ale tak zrobiliśmy”.
Ryan skinął głową.
„Kiedy wydaliście je na szkołę, zachowywaliśmy się tak, jakbyście nam coś zabierali”.
„Coś, co nigdy nie było twoje”.
“Tak.”
Położyłem papiery na ladzie.
„Więc mnie porzuciłeś.”
Oczy Dawida zaszkliły się.
„Na początku myśleliśmy, że zrezygnujesz.”
Zmarszczyłem brwi.
“Myślałeś, że mi się nie uda?”
„Myśleliśmy, że zdacie sobie sprawę, jak trudne to jest i przestaniecie po semestrze” – przyznał Ryan.
„A kiedy tego nie zrobiłem?”
Dawid odwrócił wzrok.
„Wtedy poczuliśmy się zawstydzeni”.
“Dla mnie?”
“Dla nas samych.”
Ryan pocierał szyję.
Mówiliśmy ci, że to wszystko jest śmieszne. Każdy semestr, w którym chodziłeś, udowadniał, że się myliliśmy.
„Więc zamiast się do tego przyznać, trzymałeś się z daleka”.
“Tak.”
Przed domem zatrzymał się kolejny samochód.
A potem jeszcze jeden.
Spojrzałem przez okno.
„Kto tu jest?”
Ryan uśmiechnął się do mnie nerwowo.
„Twoi koledzy z klasy”.
“Co?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
