Zatrzymała się.

„Słyszałem, jak rozmawiał z dziadkiem, kiedy wracałeś do samochodu po kurtkę.”

Spojrzałem na nią.

Sophie przełknęła ślinę.

„Wujek Daniel powiedział: «Gdy Melissa i dziecko odejdą, nikt nie będzie mógł podważyć testamentu».”

Na chwilę zapomniałem o bólu żeber.

„Co będzie?”

„Powiedział, że jest jeszcze jeden papier. Dziadek powiedział, że babcia nigdy nie powinna była go zmieniać.”

Moja matka zmarła sześć miesięcy wcześniej.

Dwa tygodnie przed śmiercią powiedziała mi, że chce mi coś ważnego wyjaśnić na temat rodzinnej posiadłości.

Nigdy nie miała takiej szansy.

Wtedy Sophie wyszeptała ostatnie zdanie.

„Mamo… Wujek Daniel powiedział też, że zrobili to tak, jakbyśmy wczoraj opuścili miasto”.

Wtedy przestałem oddychać.

Nie odpychali nas ze złości.

Zaplanowali nasze zniknięcie.

A gdzieś nad nami mój ojciec i brat budowali już świat, w którym Sophie i ja nie istniałyby już.

Pierwszą rzeczą jaką zrobiłem było zbadanie Sophie pod kątem obrażeń.

Jej lewe kolano było mocno otarte, a nadgarstek bolał ją za każdym razem, gdy go zginała, ale mogła chodzić. Ja nie miałem tyle szczęścia. 

Każdy oddech powodował ostry ból w prawym boku, a kostka zaczęła puchnąć wewnątrz buta.

Jednak żyliśmy.

Oznaczało to, że Richard i Daniel popełnili swój pierwszy błąd.

Szyb był wąski, ale nie był to grobowiec pionowy. Lata erozji odsłoniły stare belki podporowe, uszkodzone drabiny i kanał odpływowy prowadzący głębiej w górę.

Wyciągnąłem telefon.

Brak sygnału.

Dziewięć procent baterii.

Wyłączyłem wszystko oprócz latarki.

„Babcia naprawdę zmieniła testament?” – zapytała Sophie.

“Myślę, że tak.”

„Co to znaczy?”

„To znaczy, że twój wujek chciał czegoś, co jego zdaniem należało do niego”.

Nienawidziłam mówić ośmiolatce nawet tyle prawdy, ale ona zasługiwała na coś więcej niż uspokajające kłamstwa.

Kontynuowaliśmy podróż przez tunel odwadniający.

Po dwudziestu minutach odkryłem coś, co wszystko zmieniło: świeże ślady butów w błocie.

Ktoś tam niedawno był.

Potem zauważyłem pomarańczową taśmę pomiarową owiniętą wokół belki.

Kopalnia Silver Creek została opuszczona, ale władze hrabstwa najwyraźniej przeprowadziły inspekcję niektórych jej części. Skoro inspektorzy weszli do środka, musiało być inne wyjście.

Poszliśmy dalej.

W końcu tunel otworzył się na starą salę z urządzeniami. Na jednej ze ścian wisiała zardzewiała skrzynka ratunkowa. Wewnątrz znajdowały się rozkładające się bandaże, radio z ad@makiem i laminowana karta kontroli sprzed trzech miesięcy.

Na dole widniała nazwa wykonawcy:

USŁUGI ŚRODOWISKOWE MASON RIDGE.

Pod spodem znajdował się ręcznie napisany numer alarmowy.

Mój telefon nadal nie miał zasięgu, ale zrobiłem zdjęcie karty.

Potem coś usłyszeliśmy.

Silnik.

Nad nami.

Sophie zesztywniała.

„Wrócili.”

Wyłączyłem latarkę.