Skarga, która powinna była to zakończyć
Dwa dni później przedstawiciel wspólnoty mieszkaniowej, Curtis, przyszedł na inspekcję, a Linda cały czas obserwowała go z podjazdu. Porównał mój kod lakieru z e-mailem z potwierdzeniem.
„Wygląda dla mnie dobrze.”
Linda podeszła. „To niemożliwe. Jest o wiele ciemniejszy niż próbka. Sprawdzałeś go w bezpośrednim świetle słonecznym?”
„To drzwi, Linda. Nie panel słoneczny.”
Skarga została zamknięta. Powinna się na tym zakończyć. Nie zakończyła.
Następnego ranka: trzy głębokie rysy zdarły świeżą farbę. Dwa poranki później: obie doniczki przy moich schodach się przewróciły, jedna pękła. Zapukałem do jej drzwi.
„Przewróciłeś moje garnki?”
“Przepraszam?”
„Przez tydzień zachowywałeś się tak, jakby moje drzwi wejściowe były dla ciebie osobistą obrazą”.
„Złożyłem skargę za pośrednictwem właściwych kanałów”.
„I przegrana.”
„No to koniec” – powiedziałem, odchodząc. Za mną zawołała: „Może powinieneś kupić aparat”.
Zabawne, bo już jeden miałem.
Co uchwyciła kamera
Zainstalowałem dzwonek z kamerą kilka miesięcy wcześniej, po tym jak paczki zaczęły znikać w okolicy – ale doniczki z kwiatami stały tuż poza zasięgiem jej najczystszego pola widzenia. Poprawiłem go tego popołudnia.
Następnego ranka otworzyłem drzwi i zobaczyłem białą farbę rozsypaną na ganku, wycieraczkę, zielone drzwi, dwa stopnie i smugi na cegłach.
Tym razem nie zapukałem do drzwi Lindy. Od razu poszedłem do nagrania.
2:13 Na mój ganek wchodzi jakaś postać. Maska nisko naciągnięta. Rękawiczki. Puszka z farbą w jednej ręce, twarz przez cały czas ostrożnie odwrócona od kamery. Patrzyłem, jak wylewają farbę na mój ganek, a potem pędzą – prosto w stronę podjazdu Lindy.
Zadzwoniłem na policję.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
