„Poczekaj. Wróć.”
Oficer Ramirez przyjechał czterdzieści minut później. Pokazałem mu zniszczenia, a potem nagranie.
„Czy możesz zidentyfikować tę osobę?”
„Myślę, że to mój sąsiad.”
„Myśleć czy wiedzieć?”
Wyjaśniłem całą kłótnię – drzwi, zadrapania, garnki. Obejrzał nagranie od początku. A potem, w połowie, nagle powiedział:
„Poczekaj. Wróć.”
Przewinąłem. „Więcej” – powiedział. Cofnąłem się jeszcze dalej.
Za zakapturzoną postacią drzwi garażu Lindy były na chwilę ledwo widoczne – pozostawione otwarte, a światło bezpieczeństwa w środku oświetlało krawędź czegoś dużego, ukrytego pod niebieską plandeką. Odsłonięty był tylko jeden róg.
„Zamroź to tam” – powiedział Ramirez.
Pochylił się bliżej. Obraz był ziarnisty, ale mogłem dostrzec kształt metalowego cylindra – pomarańczową etykietę ostrzegawczą u góry i gruby kołnierz wokół czegoś, co wyglądało na zawór.
Cały jego wyraz twarzy się zmienił. Natychmiast wezwał posiłki.
„Co widziałeś?”
„Zostań w domu na chwilę.”
„Czy to niebezpieczne?”
„Jeszcze nie wiem.”
To nie było pocieszające.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
