„WYCHODZIĆ! WSZYSCY WYCHODZIĆ!”
W ciągu kilku minut funkcjonariusze byli już przy drzwiach Lindy. Zignorowałem Ramireza i mimo wszystko wyszedłem na werandę.
Linda wyszła w szlafroku, wściekła – aż mnie zobaczyła. „Zadzwoniłeś na policję?!” . Wskazała palcem. „Nęka mnie od tygodnia z powodu głupich drzwi!”
„Wylałeś farbę na mój ganek!”
„Nic takiego nie zrobiłem!”
„Jesteś na wizji!”
„Nie widzisz mojej twarzy!”
Ciekawy dobór słów. Policjant pokazał jej coś na telefonie – zatrzymany obraz z mojego aparatu. Jej złość wyparowała. Zastąpił ją strach.
„Proszę pani, musi pani opuścić dom. Natychmiast.”
„ Co?! Dlaczego?”
Spojrzała w stronę garażu. Potem znowu na niego.
“Boże.”
Wtedy zrozumiałem: to już od jakiegoś czasu nie dotyczyło mojego ganku.
„Co tam jest?” – naciskał oficer.
“Nie wiem.”
„Nie kłam.”
„Mój mąż przyniósł je do domu.”
„Cylindry?”
„Powiedział, że są puste.”
Ich. Liczba mnoga.
Przyjechał kolejny radiowóz. Trzech funkcjonariuszy weszło do garażu. Minutę później jeden z nich wybiegł z powrotem.
„WYCHODZIĆ! WSZYSCY! ODSUNIĆ SIĘ OD DOMU – RUSZAĆ SIĘ!”
Ramirez podbiegł do mnie. „Musisz wyjść z domu. Natychmiast. Możliwe, że wyciek propanu”.
„Mój dom też?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
