“Ja wiem.”
Mama dzwoniła do mnie w każdą niedzielę po wypadku. Tata nigdy nie próbował mnie zmusić do rozmowy. Po prostu siedział przy mnie, gdy żal uniemożliwiał mi wypowiedzenie słów. Pomogli mi przetrwać śmierć Clary. Dopóki Clara najwyraźniej żyła.
„Pamiętałeś mój numer” – powiedziałem. „Ale nie wiesz, jak się mają mama i tata?”
Clara odwróciła się w stronę okna.
„To skomplikowane.”
„To zacznij wyjaśniać.”
Kiedy dotarliśmy do jej mieszkania, jakaś część mnie pękła. To nie był jakiś tymczasowy pokój. To był dom. Rośliny wypełniały okna. Oprawione zdjęcia stały na półkach. Żółty kubek stał obok zlewu. Clara miała swoje upodobania. Rutyny. Przyjaciele. Życie. Sięgnąłem po książkę o ogrodnictwie.
„Nienawidzisz brudu.”
„Kiedyś tak robiłam.”
„Kiedyś zabiłeś kaktusa.”
Jej usta drgnęły. Wtedy zobaczyłem zdjęcia. Klarę śmiejącą się przy obiedzie. Klarę klęczącą przy ogrodzie. Klarę stojącą obok ludzi, których nigdy wcześniej nie widziałem. Nie było ani jednego mojego zdjęcia.
„Jak długo tu mieszkasz?”
„Trzy lata.”
„A przedtem?”
„Dalej.”
Odwróciłem się do niej.
„Zacznij od katastrofy.”
Klara usiadła.
„Wyrzucono mnie z samochodu, zanim się zapalił. Najwyraźniej zabłądziłem po wypadku. Inny kierowca znalazł mnie wiele kilometrów dalej, przy innej drodze”.
„Nie miałeś przy sobie dokumentu tożsamości?”
“Nic.”
„A twoja pamięć?”
„Prawie całkowicie zniknął”.
Pocierała srebrny pierścień.
„Umiałem posługiwać się łyżką, zanim poznałem swoje nazwisko”.
Nic nie powiedziałem.
„Moje imię pojawiło się wcześniej niż wszystko inne. Ale świadomość, że jestem Klarą, nie wyjaśniła mi, gdzie jest jej miejsce”.
Wspomnienia wracały stopniowo. Fragmenty. Żółta kuchnia mamy. Mój głos. Miejsca z dzieciństwa. Kawałki jej samej. Potem zadałam pytanie, którego unikałam.
„Kiedy mnie sobie przypomniałeś?”
Klara odwróciła wzrok.
„Saro…”
„Jak dawno temu?”
“Proszę.”
„Jak długo, Claro?”
Jej oczy napełniły się łzami.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
