„Sześć lat”.
Spojrzałem na nią.
„Sześć lat?”
Skinęła głową.
„Wiedziałeś, kim jestem sześć lat temu?”
“Tak.”
„Wiedziałeś, że myślałem, że nie żyjesz?”
“Tak.”
Moje ręce zaczęły się trząść.
„Dzwoniłeś?”
„Próbowałem raz.”
“Raz?”
„Znalazłem stary numer mamy i taty, ale był nieaktywny.”
„A potem po prostu się poddałeś?”
“NIE.”
„A potem co?”
„Pisałem listy.”
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Wysłałeś je?”
Spuściła wzrok.
“NIE.”
Złapałam torebkę.
„Więc te listy nie były do nas, Claro. Były do ciebie.”
Wzdrygnęła się.
„Saro, proszę.”
Dotarłem do drzwi.
„Mogę wyjaśnić.”
„Miałeś sześć lat na wyjaśnienia.”
Potem wyszłam. Nie powiedziałam mamie i tacie tego wieczoru. To była jedyna decyzja, której Clara nie podejmie za mnie. Miała już dość prawdy pod kontrolą. Tego wieczoru otworzyłam kuchenną szufladę i znalazłam dwa niebieskie kubki. Jeden dla mnie. Jeden „zapasowy”. I nagle zdałam sobie sprawę, że przez dziesięć lat kupowałam rzeczy parami, bo jakaś część mnie nigdy do końca nie zaakceptowała samotności.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
