Następnego ranka zadzwoniłem do mamy.

„Siedzisz?”

„Sarah, wiesz, że nienawidzę, kiedy zaczynasz takie rozmowy.”

„Proszę, mamo.”

Jej głos się zmienił.

“Dobra.”

Zamknąłem oczy.

„Klara żyje”.

Nic. Nawet nie oddychał. Wtedy mama wyszeptała:

“Kochanie…”

„Widziałem ją.”

Kolejna cisza.

„Pamięta rzeczy, o których nikt inny nie mógłby wiedzieć. Księżyc na ścianie w mojej sypialni. Wazon taty. To naprawdę ona”.

Tata podszedł do telefonu. Nie pytał, gdzie jest Clara. Nie żądał dowodów. Powiedział po prostu:

„Czego od nas potrzebujesz?”

To mnie prawie załamało.

“Nie wiem.”

„W takim razie zacznijmy od tego.”

Dwa dni później odwiozłem rodziców do mieszkania Clary. Mama zatrzymała się, gdy tylko weszliśmy. Clara stała przy oknie. Przez kilka sekund nikt się nie ruszył. Potem mama przeszła przez pokój.

„Moje dziecko.”

Clara zesztywniała. Potem osunęła się w jej ramiona. Tata stał kilka kroków dalej, ocierając oczy.

Hej, dzieciaku.

Odwróciłam twarz. Kochałam Clarę. Byłam na nią wściekła. Oba uczucia istniały jednocześnie. Kiedy wszyscy się uspokoili, mama zaczęła szybko mówić, desperacko pragnąc odbudować dziesięć straconych lat w kilka minut.

„Wciąż robię to ciasto wiśniowe, które zawsze uwielbiałaś. Twój stary pokój już nie jest niebieski, ale moglibyśmy go znowu pomalować. Pamiętasz piosenkę, którą śpiewałyście, dziewczyny?”

Kubek, który trzymała Clara, upadł na blat.

“Zatrzymywać się.”

Mama zamarła.

„Klara?”

„Proszę przestać.”

Mama wyglądała na zdezorientowaną.

„Byłem tylko…”

„Nie mogę tego zrobić!”

W pokoju zapadła cisza. Klara zakryła twarz obiema dłońmi. Potem spojrzała na nas.

„Właśnie dlatego nie chciałem wracać”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!