Teraz wydawała się inna.
Większa pewność siebie.
W pewnym momencie babcia stuknęła palcem w szklankę.
Sophie się spięła.
Babcia się uśmiechnęła.
„Nie martw się. Dziś nie będę ogłaszał niczyjego dziedzictwa”.
Wszyscy się śmiali.
Wtedy babcia pokazała metkę z jednej z kurtek Sophie.
„Ta młoda kobieta właśnie stworzyła swój pierwszy projekt, który przeszedł naszą wewnętrzną kontrolę konstrukcyjną”.
Sala zaczęła bić brawo.
Oczy Sophie napełniły się łzami.
Nie wstyd.
Duma.
Myślałem, że historia wreszcie dobiegła końca.
Wtedy za nami rozległ się znajomy głos.
„Więc to nas zastąpiło?”
Odwróciłem się.
Vanessa stała w wejściu do salonu wystawowego.
CZĘŚĆ 8
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Vanessa wyglądała inaczej.
Nie zniszczone.
Nie bezradni.
Właśnie zdjęła z siebie drogą zbroję, której zawsze używała.
Żadnych markowych sukienek.
Nie ma idealnego uśmiechu.
Bez otoczenia.
Ochroniarze natychmiast do niej podeszli.
Babcia podniosła rękę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
