Część 3:

Te trzy słowa niemal mnie załamały, bardziej niż cokolwiek, co wydarzyło się w kaplicy.

Twarz Rachel na pół sekundy się skrzywiła.

Potem ogarnął mnie gniew.

„Wysłałeś to?” – zapytała. „Zniszczyłeś mi życie?”

Nasza matka zwróciła się do niej.

„Nie, Rachel” – powiedziała. „Ty to zbudowałaś. Otworzyłam drzwi, zanim ktoś inny został w nich uwięziony”.

Aleksander spojrzał na nich.

„Wiedziałaś?” zapytał.

Oczy mojej matki napełniły się łzami.

„Podejrzewałam to od miesięcy. Powiedziała mi, że pałac podziwia służbę rodziny Carterów. Potem zobaczyłam jeden z profili zaręczynowych przygotowanych dla prasy zagranicznej”. Przełknęła ślinę. „Opisywał moją Emily. Nie Rachel”.

Rachel gwałtownie pokręciła głową.

„Miałam mu powiedzieć po ślubie”.

Gorzki pomruk przeszedł przez kaplicę.

Głos Aleksandra stał się cichszy.

“Po?”

Rachel podeszła do niego, unosząc obie ręce. „Nie rozumiesz, pod jaką presją byłam. Twój świat ocenia wszystko – pokrewieństwo, osiągnięcia, wykształcenie, wizerunek. Musiałam po prostu być wystarczająca”.

„Skłamałeś” – powiedział.

„Kochałem cię.”

„Skłamałeś” – powtórzył.

Prostota tego stwierdzenia ją uciszyła.

Król zwrócił się do swego syna.

„Aleksander.”

Książę nie spuszczał wzroku z Racheli.

Jego oczy pozostały utkwione w niej, szukał kobiety, którą, jak myślał, kochał, a znajdował jedynie kostium, który miała na sobie.

„Czy cokolwiek z tego było prawdziwe?” zapytał. „Czy cokolwiek w ogóle?”

Głos Rachel stał się rozpaczliwy.

„Moje uczucia były prawdziwe”.

„A twoje imię?”

Cofnęła się.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!