Pytanie okazało się trudniejsze, niż ktokolwiek się spodziewał.
Bo w tym właśnie tkwiła istota sprawy. Rachel nie tylko skłamała o medalach czy misjach. Dała mu wersję siebie ukradzioną komuś innemu i poprosiła go, żeby na niej zbudował małżeństwo.
Aleksander zdjął pierścień ze swojej dłoni.
Rachel wpatrywała się w to.
„Nie” – szepnęła.
Położył je na balustradzie ołtarzowej.
Cichy dźwięk, jaki wydawała uderzając o polerowane drewno, wydawał się głośniejszy niż grzmot.
„Ceremonia dobiegła końca” – powiedział.
Rachel rzuciła się na niego, ale dwóch strażników zrobiło krok naprzód.
Na początku jej nie dotykali. Po prostu stali między nimi nieruchomo.
Jej uroda się wtedy zmieniła. Nie zniknęła całkowicie, ale wyostrzyła się w coś szalonego i odsłoniętego. Odwróciła się w stronę gości.
„Wszyscy się tym bawicie, prawda?” krzyknęła. „Siedzicie tam i udajecie, że jesteście lepsi ode mnie. Wiecie, jak to jest spędzić całe życie u boku kogoś, kogo wszyscy chwalą? Odważna Emily. Silna Emily. Idealna Emily”.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
Doskonały.
Znów to słowo.
Rachel używała go jak broni przez lata. Nigdy nie rozumiała, że pochwały i samotność mogą współistnieć w tym samym pomieszczeniu. Że medale mogą wisieć obok koszmarów. Że siła nie polega na braku bólu, ale na tym, by ból nie decydował o twoim imieniu.
Ona zwróciła się przeciwko mnie.
„Zawsze coś miałeś” – powiedziała. „Nawet kiedy nie miałeś nic, ludzie cię szanowali. Musiałam walczyć o każde spojrzenie”.
„Nie” – powiedziałem cicho. „Domagałeś się każdego spojrzenia. To robi różnicę”.
Jej oczy płonęły.
Przez sekundę myślałem, że znowu zacznie krzyczeć.
Zamiast tego się uśmiechnęła.
Mały.
Drżący.
Niebezpieczny.
„Myślisz, że to się skończy upokorzeniem?” – zapytała. „Myślisz, że przyszłam tu tylko w sukience i kłamstwie?”
Oczy króla zwęziły się.
Jeden z jego asystentów podszedł bliżej.
Rachel podniosła brodę.
„Są już podpisane umowy. Prawa medialne. Umowy partnerskie. Fundacje charytatywne używające mojego przyszłego tytułu. Darowizny zadeklarowane w moim imieniu. Jeśli mnie publicznie zrujnujesz, zniszczysz połowę reputacji pałacu”.
Pokój się poruszył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
