Wtedy zrozumiałem, że Rachel nie została całkowicie przyparta do muru.
Przygotowała się na skandal.
Może nie ten konkretny skandal, ale coś zbliżonego. Związała się z wystarczająco dużymi pieniędzmi, wystarczająco dużym rozgłosem i wystarczająco dużymi oczekiwaniami społecznymi, że jej uwolnienie nie byłoby czyste.
Król nic nie powiedział.
Rachel zauważyła przerwę i wykorzystała ją.
„Możecie powstrzymać ślub” – powiedziała. „Ale dziś wieczorem wszystkie nagłówki będą pytać, dlaczego rodzina królewska nie przeprowadziła własnego śledztwa. Dlaczego książę dał się nabrać. Dlaczego król przedstawił światu pannę młodą, a potem zaciągnął jej siostrę do kaplicy jak jakąś wojskową zmienniczkę”.
Twarz Aleksandra stwardniała.
“Zatrzymywać się.”
Ale oczy Racheli pozostały zwrócone na króla.
„I przemówię” – powiedziała. „Będę płakać. Przeproszę pięknie. Powiem im, że byłam przytłoczona, niepewna siebie, przerażona, że nigdy nie będę pasować do waszego niemożliwego świata. Ludzie kochają upadłą pannę młodą bardziej niż idealną”.
Dreszcz przeszedł mnie po plecach.
I oto była.
Nie mała dziewczynka płacząca nad rozbitym wazonem.
Nie, to nie jest zazdrosna siostra.
Nie przestraszona panna młoda.
Tak wyglądała Rachel bez perfum.
Król przyglądał się jej przez dłuższą chwilę.
Potem się uśmiechnął.
Nie było ciepło.
„Kochana” – powiedział – „źle zrozumiałaś, dlaczego sprowadzono tu Komandora Cartera”.
Rachel mrugnęła.
Gestem wskazał na mężczyznę z teczką.
Mężczyzna wyjął kolejny dokument.
„Ślub nie miał być kontynuowany” – powiedział król. „Decyzja zapadła jeszcze przed przybyciem komandora Cartera”.
Pewność siebie Rachel zbladła.
„To po co ją przyprowadziłeś?”
Spojrzenie króla powędrowało w moją stronę.
„Ponieważ prawda zasługiwała na świadectwo”.
Nie wiedziałem co powiedzieć.
Kontynuował.
„A ponieważ sprawa ta nie kończy się na tobie.”
Drzwi kaplicy zamknęły się za nami.
Tym razem dźwięk był celowy.
Kliknięto zamek.
Wszystkie kamery w sektorze prasowym zgasły, gdy funkcjonariusze ochrony przemieszczali się między rzędami, zbierając urządzenia rejestrujące. Goście zaczęli mówić z niepokojem, ale strażnicy pałacowi z uprzejmą stanowczością poprowadzili ich z powrotem na miejsca.
Uśmiech Rachel zniknął.
„Co to jest?” zapytała.
Król spojrzał w stronę bocznego wejścia, znajdującego się w pobliżu stall chóru.
Wszedł mężczyzna w czarnym garniturze, z nieodgadnioną twarzą. Za nim szło dwóch kolejnych funkcjonariuszy, każdy niosąc zapieczętowane walizki.
„To” – powiedział król – „jest śledztwo kryminalne”.
Rachel zatoczyła się do tyłu.
“NIE.”
Mężczyzna ubrany na czarno otworzył teczkę i czytał na głos.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
