„Więc list, który mi wysłałaś – ten, w którym piszesz, że nie dasz rady wytrzymać odległości…”
„Napisałam to tej nocy. Płakałam przez cały czas.”
Spojrzałem na kawę, którą trzymałem w dłoniach.
„Co się stało później? Czy wyszłaś za mąż?”
Anna pokręciła głową.
“NIE.”
“Dzieci?”
„Nie. Nigdy nie wyobrażałam sobie takiego życia z nikim innym.”
Nagle czterdzieści lat wydało się o wiele dłuższe.
Przez cały ten czas wierzyłem, że Anna po prostu mnie nie kochała wystarczająco.
„Dlaczego do mnie nie przyszedłeś? Nawet po tym, jak odszedłeś?”
Anna spuściła wzrok na swoje dłonie.
„Dowiedziałam się, że jestem w ciąży trzy tygodnie później”.
Spojrzałem na nią.
“Co?”
„Byłam w ciąży, Walterze.”
Pokój zdawał się pode mną poruszać.
Dziecko.
Moje i Anny.
Przez czterdzieści lat myślałem, że straciłem tylko ją.
„Nosiłaś MOJE DZIECKO?”
“Tak.”
„Co się stało z dzieckiem?”
Anna odwróciła się.
„Porzuciłem ją.”
“Dlaczego?”
Miałam dwadzieścia lat, byłam samotna i przerażona. Twoja matka przekonała mnie, że już mnie nie chcesz. Powiedziała, że dziecko będzie miało lepsze życie w rodzinie, która da mu to, czego ja nie mogłam.
„I uwierzyłeś jej?”
„Nie sądziłem, że mam inny wybór”.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Gdzie ona teraz jest?”
“Nie wiem.”
Myślałem, że to będzie objawienie, które wszystko zmieni.
Nie zdawałem sobie sprawy, że Anna dopiero zaczęła.
„Nigdy nie próbowałeś mi powiedzieć?”
„Próbowałem. Poszedłem do domu twojej matki. Myślałem, że dziecko może sprawić, że nas zaakceptuje i pomoże mi do ciebie dotrzeć”.
“Co się stało?”
„Ruth nie chciała dać mi twojego numeru. Przypomniała mi, co stanie się z moją rodziną, jeśli się z tobą skontaktuję”.
„Dlatego zniknąłeś?”
„To i to, co powiedziała mi później.”
“Co?”
„Że już ruszyłeś dalej”.
„Z kim?”
“Kolęda.”
Spojrzałem na nią.
„Wiedziałeś o Carol?”
„Tylko to, co powiedziała mi Ruth.”
„Że już coś zaczęliśmy?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
