Hannah pomogła nakryć do stołu.
Mark otworzył wino.
A podczas kolacji coś się zmieniło.
Zazwyczaj ich rozmowy wydawały się starannie prowadzone.
Bezpieczne tematy.
Pogoda.
Praca.
Plany.
Nic, co mogłoby wywołać konflikt.
Tym razem Hannah zadała prawdziwe pytania.
Jak wyglądały jarmarki bożonarodzeniowe?
Jaki był smak jedzenia?
Jakie to uczucie stać w miastach, w których niektóre budynki stały już od ośmiuset lat?
„Czy przebywanie w tak starym miejscu sprawia, że czujesz się nic nieznaczący?” zapytała Hannah.
“NIE.”
Linda zastanowiła się.
„To daje mi poczucie przynależności. Jakbym była częścią czegoś znacznie dłuższego niż moje własne życie”.
Hannah zastanowiła się nad tym.
„Nigdy nie byłem w Europie”.
„Powinieneś iść.”
„Cały czas mam taki zamiar”.
Linda się uśmiechnęła.
„Przez osiem lat miałem taki zamiar”.
Spojrzała prosto na Hannah.
„Chcieć gdzieś pójść i faktycznie gdzieś pójść, to dwie zupełnie różne rzeczy.”
Zapadła chwila ciszy.
Potem Marek zapytał:
„Opowiedz nam o Patricii.”
Linda tak zrobiła.
Opowiedziała im o tym, że Patricia zaczyna od nowa w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat.
Gerald i jego lekcje historii.
Greta.
Ukryte alpejskie miasteczko.
Robert w samolocie.
Mark się uśmiechnął.
„Znalazłeś przyjaciół.”
„Tak.”
Zawsze mi mówiłeś, że nie potrafisz nawiązywać przyjaźni.
„Nie jestem w tym zbyt dobry.”
“Dlaczego?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
