„Moja żona miała róże.”
Linda spojrzała na niego.
„Zabiłem ich w pierwszym roku po jej śmierci”.
„Jak długo jej nie było?”
„Sześć lat”.
Przez chwilę żaden z nich się nie odzywał.
Wtedy Linda zapytała:
“Dzieci?”
„Dwie córki. Cudowne kobiety. Bardzo zajęte.”
„Mój syn też jest grzeczny.”
Zatrzymała się.
„Też bardzo zajęty.”
Gerald podniósł kieliszek.
„A jednak jesteśmy tutaj.”
Linda podniosła swoją.
„I jesteśmy tutaj.”
Następne dni wiodły ich przez Norymbergę, Monachium, Salzburg, Innsbruck i w końcu Szwajcarię.
Każde miasto dawało Lindzie coś, o czym nie wiedziała, że jej brakuje.
W Salzburgu ona i Patricia spędziły dwadzieścia minut dyskutując, czy tamtejszy jarmark bożonarodzeniowy jest lepszy od tego w Rothenburgu.
Była to pierwsza kłótnia, jaka przyciągnęła uwagę Lindy od lat.
Potem przyszedł Innsbruck.
I góry.
Linda nie stała przed górami od czasu podróży po Kolorado z Paulem w 1998 roku.
Zapomniała, jaki wpływ mają one na perspektywę.
Ogromne szczyty nie sprawiły, że jej problemy zniknęły.
Po prostu przesunęli je dalej.
Głos Hanny nakazujący jej pozostanie w domu cofnął się.
Pusty dom bożonarodzeniowy cofnął się.
Osiem lat dostosowywania się do oczekiwań otoczenia to krok wstecz.
Góry pozostały.
Ogromny.
Cichy.
Obojętny.
Patricia podeszła i stanęła obok niej.
Nic nie powiedziała.
Linda zdała sobie sprawę, że od bardzo dawna nie miała przyjaciela, który wiedziałby, kiedy cisza wystarczy.
Siódmego dnia, w Lucernie, Linda zrobiła coś, czego prawie nigdy nie robiła.
Zamieściła zdjęcia w Internecie.
Założyła konto w mediach społecznościowych dwa lata wcześniej, ponieważ Mark zasugerował jej, że może to pomóc jej pozostać w kontakcie.
Najczęściej korzystała z tej możliwości, aby oglądać wnuki innych osób.
Tym razem jednak zamieściła swoje zdjęcia.
Jarmarki bożonarodzeniowe.
Posiłki, których nazw nie potrafiła wymówić.
Ozdoby, które zebrała.
Drewniany miś z Salzburga.
Mały krowi dzwonek z Innsbrucka.
Papierowa gwiazda z Lucerny.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
