Mój były mąż miał w tej kwestii zasady, niektóre po cichu, inne wykrzykiwane przez cały pokój. Żadnej bieli. Żadnego różu. „Nie jesteś rozbrykaną dziewczynką” – warczał, gdy tylko spojrzałam na coś jasnego w witrynie sklepowej. „Tylko panny młode noszą biel, a róż jest dla dzieciaków bez rozumu”. W jego mniemaniu radość wiązała się z pewnymi warunkami. Na szczęście trzeba było najpierw zapracować, a ja nigdy nie potrafiłam zapracować na nie wystarczająco w jego oczach.
Nosiłam więc stonowane kolory. Szarość. Beż. Wszystko, co wtapiało się w przestrzeń, zamiast się w niej wyróżniać. Moje życie powoli znikało w tle, podobnie jak moja garderoba. Nikt mnie nie zauważał, a po pewnym czasie ja sama ledwo zwracałam na siebie uwagę. Utrzymanie porządku stało się moim jedynym prawdziwym celem, dzień po dniu.
Czy to już koniec? – zastanawiałam się czasami. Składając pranie o drugiej w nocy, gdy w domu panowała całkowita cisza.
Quentin i arbuz
Mijały lata, a Lachlan mimo wszystko dorastał. Ukończył studia, znalazł stałą pracę i ożenił się z kobietą o imieniu Jocelyn. Zrobiłem swoje, powtarzałem sobie. Wychowałem na świat dobrego człowieka. W końcu, pomyślałem, może uda mi się trochę odetchnąć.
A potem stało się coś zupełnie nieoczekiwanego. Nie zaczęło się od koronki, miękkiego różowego materiału ani zaproszenia na ślub. Zaczęło się, o zgrozo, od arbuza.
Spotkałem Quentina na parkingu sklepu spożywczego, żonglującego dwiema pełnymi torbami i tym arbuzem, jakby usiłował mi uciec z rąk. Wszedł i powiedział: „Potrzebujesz pomocy, zanim ten melon ucieknie?”.
Zaśmiałam się, zanim jeszcze na niego spojrzałam.
Miał dobre oczy, łagodny uśmiech i ciepło w sobie, które dawało się poczuć jak wyjście prosto na słońce po długiej zimie. Powiedział mi, że jest wdowcem. Rozmawialiśmy przez pół godziny, stojąc na parkingu, wiatr szarpał moje torby z zakupami, bochenek chleba prawie mi uciekł, oboje śmialiśmy się głośniej niż od lat.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
