Sophie odpowiedziała zanim zdążyłem interweniować.

„Nie mam ojca”.

„To nie jest dokładnie sposób, w jaki opisujemy naszą rodzinę” – przypomniałem jej.

„Powiedziałeś, że rodziny można tworzyć na różne sposoby.”

„Mogą.”

Odwróciła się do Owena.

„Moja mama wybrała mnie z książki”.

Poczułem ciepło na twarzy.

„Ma na myśli, że wybrałam anonimowego dawcę w klinice leczenia niepłodności i zaszłam w ciążę poprzez inseminację domaciczną”.

Owen spojrzał na logo szpitala wyszyte na moim płaszczu.

„Czy zabieg został wykonany tutaj?”

„W North Shore Reproductive Center, które działało po drugiej stronie ulicy, zanim połączyło się z inną siecią”.

Jego palce zacisnęły się na kocu.

Sophie przechyliła głowę.

„Czy twoja matka też wybrała cię z książki?”

Po raz pierwszy Owen się uśmiechnął.

„Moja matka mówiła, że ​​jedno dziecko to wystarczająco dużo emocji na całe życie”.

Sophie się roześmiała, a jego wyraz twarzy złagodniał tak bardzo, że coś nieznanego poruszyło się w mojej piersi.

Terapeuta oddechowy wszedł do środka, aby sprawdzić poziom tlenu.

„Muszę odwieźć Sophie na dół.”

“Oczywiście.”

Gdy dotarliśmy do drzwi, Owen zawołał moje imię.

„Doktorze Bennett?”

Odwróciłem się.

„W którym roku leczyłeś się w tej klinice?”

„Inseminacja miała miejsce w lutym 2020 r.”

Cała twarz mu odpłynęła.

„Dziewięć lat temu leczyłam się na chłoniaka. Przed chemioterapią przechowywałam sześć próbek rozrodczych w North Shore”.

W pokoju zapadła nienaturalna cisza.

„Co się z nimi stało?” zapytałem.

„W klinice poinformowano mnie, że uległy zniszczeniu w wyniku awarii alarmu w zamrażarce”.

Spojrzał ponownie na Sophie.

„Zgłoszona awaria miała miejsce osiem miesięcy przed zabiegiem”.

Numer, który nie znajdował się w katalogu darczyńców

Oddałam Sophie do pokoju dziecięcego, po czym udałam się bezpośrednio do dokumentacji medycznej i zrobiłam zdjęcia dokumentów dotyczących płodności, przechowywanych w moim zaszyfrowanym portalu pacjenta.

Kiedy wróciłem do pokoju Owena, siedział prosto, mimo instrukcji pielęgniarki.

„Powinieneś odpoczywać.”

„Powiedziałeś mi, żebym trzymał się z daleka od twojej córki, więc rozważałem odejście.”

„Masz zatrucie dymem i złamane żebra”.

„Zauważyłem.”

Próbował wstać, ale kolana mu osłabły. Złapałem go, zanim upadł na podłogę, jedną ręką obejmując go w talii, a drugą opierając o klatkę piersiową.

Na ułamek sekundy jego dłoń zamknęła się na moim ramieniu, a jego oddech musnął mój policzek.

„Nic mi nie jest” – mruknął.

„Jesteś uparty, co z medycznego punktu widzenia nie ma nic wspólnego ze zdrowiem”.

Pomimo napięcia między nami, na mojej twarzy pojawił się lekki uśmiech. Pomogłem mu wrócić do łóżka i wymieniłem kaniulę tlenową.

„Opowiedz mi o przechowywanych próbkach.”