“Ja wiem.”
„Czy wszyscy inni wiedzą?”
„Elaine tak. Mój ojciec tak. Kilku starszych krewnych też.”
„I wszyscy zgodzili się udawać, że to Helen cię urodziła?”
Luke wzdrygnął się, słysząc sposób, w jaki wypowiedziałem imię jego matki.
„To było skomplikowane”.
„Nie, to było skoordynowane.”
Wstał.
“Potrzebuję trochę powietrza.”
Przesunąłem się przed drzwi.
„Nie. Musisz dokończyć.”
Jego oczy spotkały się z moimi.
„Anna była najlepszą przyjaciółką mojej mamy. Zaszła w ciążę w wieku 20 lat, a ojciec zniknął, zanim się urodziłam. Potem miała kłopoty. Nie mogła utrzymać pracy i przeprowadzała się z miejsca na miejsce”.
„Więc Helen cię adoptowała?”
“W końcu.”
„Czy Anna się zgodziła?”
Zawahał się.
“Najpierw.”
Ta pauza zmieniła wszystko.
“Co to znaczy?”
Luke zniżył głos.
„Wierzyła, że to będzie tymczasowe”.
Cofnąłem się.
“Powiedziałeś, że adoptowałeś.”
„Później stało się to czymś stałym”.
“Jak?”
Pokręcił głową.
„Nie znam wszystkich szczegółów”.
„To dlaczego Elaine ostrzegła mnie przed sypialnią?”
„Ponieważ nienawidzi tego, co się stało”.
“Co się stało?”
Luke wyglądał na wyczerpanego.
„Moja matka pozwalała Annie tu mieszkać, kiedy wracała. Nie wolno jej było odwiedzać głównego domu, bo moi dziadkowie się na to nie zgadzali”.
“Spotkałeś ją?”
“Nie od razu.”
Podszedł do schodów.
„Kiedy miałam osiem lat, znalazłam ją siedzącą w sypialni na piętrze. Powiedziała mi, że jest starą przyjaciółką mamy. Przynosiła mi książki i zabawki. Czasami pytała mnie o szkołę”.
Na jego twarzy pojawił się bolesny uśmiech.
“Podobała mi się.”
Poszedłem za nim na górę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
