„Że twoja matka nigdy nas nie zaprasza. Zawsze tu jest, sprawdza moje listwy przypodłogowe, ale nigdy nie pozwala nam wejść do swojego mieszkania”.
Nathan zatrzymał się, mając jeden but zawiązany tylko w połowie.
„Ona lubi być gościem” – powiedział w końcu. „Ona lubi prowadzić przedstawienie”.
„Czy ona zawsze taka była?”
„Tak. Kiedy byłam dzieckiem, sprzątała tylko salon przed przyjściem gości i zamykała wszystkie pozostałe drzwi.”
„Odziedziczyłeś więc rodzinną gościnność.”
“Najwyraźniej.”
Potem przyjrzał się mojej twarzy.
„Wszystko w porządku? Wyglądasz dziwnie.”
Tej nocy nie spałem zbyt wiele.
Około północy zacząłem kaszleć. Rano każdy oddech sprawiał mi ból, a dreszcze przechodziły mi po całym ciele.
“Nic mi nie jest.”
Nathan wstał i przeszedł przez kuchnię.
„Claire.”
“Nic mi nie jest.”
Już dwa razy w nocy zmierzył mi temperaturę.
Ostatni odczyt wynosił 102.
„Dziś zostajesz w łóżku” – powiedział.
„Dam sobie radę. Idź do pracy.”
„Claire, trzęsiesz się. Usiądź.”
Siedziałem głównie dlatego, że pokój zaczął się wokół mnie chwiać.
„Zadzwonię” – powiedział. „Zostanę”.
„Nie. Idź do pracy. Ja to prześpię.”
„Claire.”
„Nathan, idź. Obiecuję, że odpocznę.”
Zawahał się, zanim pocałował mnie w czoło i wyszedł.
O jedenastej gorączka nadal wynosiła około 102 stopni.
Nathan dzwonił dwa razy, żeby upewnić się, że nie wstałam z łóżka, i w końcu udało mi się zasnąć.
Błądziłem myślami, gdy o 11:30 drzwi sypialni otworzyły się z taką siłą, że uderzyły w ścianę.
Patricia stała tam, trzymając w dwóch palcach zapasowy klucz awaryjny, jakby coś wygrała.
„Już prawie POŁUDNIE” – oznajmiła – „a ty jesteś tu, wciąż otulona jak księżniczka”.
Spróbowałem usiąść.
Moje ramiona drżały.
„Patricio, jestem chory.”
Weszła głębiej do pokoju.
„Wszyscy chorujemy, Claire. Moje pokolenie się otrząsnęło. Zaopiekowałyśmy się naszymi mężami”.
„Mam gorączkę sto dwieście stopni.”
Jej wzrok powędrował na chusteczki, lekarstwa i wodę leżące obok łóżka.
„Nathan pracuje, a ty tu leżysz. Wstawaj i zrób mu porządny obiad.”
„Nie mogę nawet ustać.”
Wtedy Patricia wyjęła telefon.
Kiedy skierowała na mnie kamerę, ścisnęło mnie w żołądku.
„Patricio, proszę nie.”
„Powiedz ser.”
„Patricio, nie. Błagam cię.”
Odłożyła telefon z lekkim, zadowolonym uśmiechem.
„Może odrobina zażenowania cię zmotywuje. Nathan zasługuje na coś lepszego.”
Potem odeszła.
Chwilę później usłyszałem zamykające się drzwi wejściowe.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
