„Dlatego się spóźniłem.”
Odwróciłam się ku niemu.
“Co?”
Wyglądał na chorego.
„Rebecca napisała do mnie dziś rano, pytając, czy naprawdę chcę, żeby tam była”.
Rebecca skinęła głową.
“Pomyślałem, że coś jest nie tak.”
Daniel potarł twarz obiema dłońmi.
Zadzwoniłam do niej i powiedziałam, żeby nie przychodziła. Potem zaczęłam dzwonić do mamy, ale nie odbierała.
Rebecca spojrzała na mnie.
„I nie zamierzałam potem przychodzić. Ale Margaret zadzwoniła do mnie ponownie. Powiedziała, że Daniel jest zdenerwowany, bo wszystko wyszło źle, ale że słyszałeś całą historię i chciałeś ze mną porozmawiać”.
Daniel wpatrywał się w nią.
„Powiedziała, że Hannah pytała o ciebie?”
„Tak. Próbowałem oddzwonić, ale nie odbierałeś. Przyszedłem, bo myślałem, że Hannah mnie o to poprosiła. Nie zamierzałem nawet wchodzić do pokoju, dopóki nie będę pewien”.
“Byłeś u niej w domu?”
„Tak. Już jej nie było. Zanim się zorientowałem, że przyszła prosto tutaj, straciłem prawie godzinę.”
Spojrzałam na niego.
„Mogłeś do mnie zadzwonić.”
„Nie chciałam cię denerwować, kiedy rodziłaś.”
Spojrzałam na niego.
„Więc podczas gdy ja rodziłam i zastanawiałam się, gdzie jest mój mąż, ty próbowałaś zająć się swoją matką, nie mówiąc mi, że jest coś do zrobienia”.
Jego twarz posmutniała.
„Myślałem, że mogę to powstrzymać”.
„To właśnie powiedziała Rebecca.”
“Hanna…”
„Wiedziałeś, że twoja matka chciała nazwać naszą córkę imieniem twojej zmarłej siostry. Wiedziałeś, że naciskała na to od miesięcy. Wiedziałeś, że wmieszała w to twoją byłą żonę. I jakoś tylko ja o tym nie wiedziałem”.
„Próbowałem cię chronić.”
“NIE.”
Wzdrygnął się.
„Nie chroniłeś mnie przed problemem. Uznałeś, że nie wolno mi wiedzieć, że on istnieje”.
Nikt się nie odezwał.
Nasza córeczka wydała z siebie cichy dźwięk w ramionach Daniela.
Spojrzał na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
