Nora zaprzeczyła, że ​​cokolwiek wiedziała. Armando próbował twierdzić, że to ja to podłożyłem.

Marisol roześmiała mu się w twarz.

Tej nocy spała na naszej kanapie, mając pod ręką kij baseballowy i napisała do mnie SMS-a: „Niech spróbują”.

Następnego ranka wymieniliśmy wszystkie zamki. Zablokowaliśmy ich numery. Mateo anulował comiesięczny przelew, który wysyłał Norze.

Jego palec zadrżał, zanim kliknął potwierdzający.

„Powie, że przeze mnie została bezdomna” – powiedział.

„Nie” – powiedziałem mu. „Odesłała swój dom, żeby cię zmusić”.

Klikną.

Transfer anulowany.

W końcu pękł łańcuch.

Kiedy wróciliśmy do Guadalajary, dom wyglądał normalnie, ale nie był już nietknięty. Szuflady były otwarte. Szafki zostały poprzestawiane. W przedpokoju widniał ślad po walizce.

Za poduszką znaleźliśmy czerwoną teczkę.

Dokumenty zmiany adresu. Notatki dotyczące usług. Nasze harmonogramy.

W jednej z notatek Armanda napisano: „Jeśli poczta będzie tu docierać, trudniej będzie nas stamtąd wyrzucić”.

To rozwiało wszelkie wątpliwości.

To nie była panika.

To był plan.

Złożyliśmy raporty, przedstawiliśmy dowody prawnikowi i wysłaliśmy oficjalne zawiadomienie: Nora i Armando nie mieli prawa wstępu, zbliżania się do nas ani kontaktowania się z nami inaczej niż za pośrednictwem kanałów prawnych.

Nora nie zaakceptowała tego.

Dzwoniła z nieznanych numerów. Wysyłała płaczliwe wiadomości. Wciągała w to krewnych. Obwiniała mnie. Groziła, że ​​wyjawi mi rzeczy, których Mateo „nigdy mi nie wybaczy”.

Mateo przeczytał wiadomość i powiedział: „Ona nic nie ma. Chce cię tylko nastraszyć”.

Zrobiliśmy więc zrzut ekranu i znów ją zablokowaliśmy.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!