Na ślubie mojej córki jej narzeczony pochylił się w moją stronę z bezczelnym uśmieszkiem i powiedział: „Daj nam 50 000 dolarów albo na zawsze trzymaj się z dala od naszego życia”. Moja córka niemal wcale nie zareagowała, po czym chłodno zasugerowała, żebym zaczęła przyzwyczajać się do spędzenia ostatnich lat życia samotnie w domu spokojnej starości. Byłam wściekła, ale po prostu upiłam łyk szampana i się uśmiechnęłam. „Zapominacie o jednej rzeczy”. Kilka minut później muzyka ucichła, salę wypełniły nerwowe szepty, a ich perfekcyjnie zaplanowany ślub zaczął rozpadać się na oczach wszystkich.

**CZĘŚĆ 1: ŚLUB, KTÓRY ZAPŁACIŁAM**

Atlantyk uderzał o białą linię brzegową mojej prywatnej posiadłości w Hamptons, gdy stałam na balkonie, spoglądając na wesele, które stworzyłam za miliony dla mojej córki. Poniżej rozciągał się ogromny biały jedwabny pawilon, aleja wyłożona sprowadzanymi kwiatami, drogi szampan, elitarni goście i wystarczająco dużo przepychu, by cała uroczystość wyglądała jak coś zaprojektowanego na okładkę magazynu.

W centrum tego wszystkiego stała moja córka, Lydia, w sukni od Vera Wang na zamówienie, śmiejąca się z kryształowym kieliszkiem Dom Pérignon w dłoni. Obok niej był Marcus Thorne, samozwańczy wizjoner technologii, z którym miała wkrótce wziąć ślub. Ale podczas gdy Lydia podziwiała swoje wesele, Marcus zdawał się bardziej zainteresowany studiowaniem zamożnych inwestorów, polityków i liderów biznesu wśród naszych gości.

Moja asystentka Sarah podeszła z kolejnym wydatkiem w ostatniej chwili. Lydia zdecydowała, że róże nie są wystarczająco białe i chciała je zastąpić orchideami przed ceremonią.

– Kwiaciarka prosi o dodatkowe dziesięć tysięcy.

– Zapłać, Sarah. Po prostu zapłać.

Mój wieloletni prawnik i najbliższy przyjaciel, Charles, usłyszał to.

– Eleanor, rozpieszczasz ją. To wesele kosztuje cię cztery miliony dolarów. I ani razu nie widziałem, żeby podziękowała.

– Jest szczęśliwa, Charles. Tego zawsze chciałam.

Po śmierci ojca Lydii spędziłam lata, próbując zrekompensować jego nieobecność. Budowałam swoją firmę, wychowując ją samotnie, i gdzieś po drodze zapewnianie córce wszystkiego stało się językiem, którego używałam, ilekroć poczucie winy szeptało, że moja kariera zabrała mi zbyt wiele czasu.

Charles spojrzał w stronę plaży.

– Dałaś jej świat. Ale myślę, że teraz chce całego układu słonecznego.

Zanim zeszłam na dół, Charles wspomniał o czymś jeszcze. Kompleksowe dochodzenie w sprawie tła Marcusa, o które poprosiłam, w końcu dotarło, a wyniki czekały w moim gabinecie.

– Bądź ostrożna, Eleanor. Przeprowadziłem to sprawdzenie Marcusa, o które prosiłaś. Pełne. Wyniki przyszły dwadzieścia minut temu. Są na twoim biurku.

– Zajrzę później. Dziś jest jej dzień. Nie zniszczę go matczyną paranoją.