„Posłuchaj mnie uważnie, mamo” – powiedział, patrząc teściowej prosto w oczy. „To był ostatni raz, kiedy Marina była w tym domu. Koniec ze sprzątaniem w soboty. Koniec z zakupami spożywczymi. Koniec z kopertami na leki. Twoja emerytura jest do twojej dyspozycji. Jeśli naprawdę zachorujesz i będziesz potrzebować pracownika socjalnego, złożę wniosek w MFC, a pracownik socjalny będzie przychodził do ciebie dwa razy w tygodniu. Ale nie zobaczysz już moich pieniędzy ani pracy mojej żony. Nigdy”.
„Udław się pieniędzmi!” – krzyknęła Tamara Pietrowna, uderzając pięścią w stół. „Mogę żyć bez ciebie doskonale! Idź do diabła!”
„Wszystkiego najlepszego, mamo” – powiedział Wadim.
Wziął Marinę za rękę i wyszli z mieszkania.
W samochodzie zapadła długa, cicha, przynosząca ulgę pauza. Deszcz na zewnątrz przybierał na sile, a wycieraczki z rytmicznym sykiem ścierały krople.
Vadim mocno ścisnął kierownicę. Potem odwrócił się do Mariny, wziął ją za rękę i oparł czoło o jej palce.
„Wybacz mi, Marin” – powiedział cicho, z głębokim bólem w głosie. „Wybacz mi, proszę. Byłem takim ślepym idiotą. Uwierzyłem jej, zmusiłem cię… Boże, jak mi wstyd przed tobą”.
Marina delikatnie przeczesała mu włosy dłonią.
„Już po wszystkim, Vadim. Najważniejsze, że sam to widziałeś”.
Minęło kilka miesięcy.
Listopad ustąpił miejsca śnieżnemu, mroźnemu styczniowi. Życie Mariny i Vadima zmieniło się tak dramatycznie, jakby przeprowadzili się do innego kraju.
Soboty znów były tym, czym być powinny – dniem odpoczynku, ciepła i przestrzeni osobistej. Marina spała teraz w soboty do dziesiątej rano, a potem razem z Vadimem pili kawę na balkonie, otuleni kocami, wyjeżdżali na narty za miasto albo po prostu chodzili do kina.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
