„Zmieniłeś zamek?”

„Wejdź do środka.”

Weszła powoli, rozglądając się dookoła, jakby wyczuwała, że ​​coś na nią czeka. Położyłem telefon na kuchennym blacie i odtworzyłem nagranie.

Nikt się nie odezwał.

Głos Gracieli wypełnił pomieszczenie.

„Jutro rano. Mariana wychodzi o 7:30, a dziewczynka idzie do szkoły o ósmej.”

Alejandro zamknął oczy.

Kiedy nagranie dotarło do fragmentu o niebieskim folderze i pudełku na biżuterię, Graciela uderzyła dłonią w blat.

„Nagrałeś mnie jak przestępcę!”

Paulina zaśmiała się sucho.

„Nie, mamo. Nagrałaś się tak, że brzmisz jak ona.”

Spojrzałem prosto na Alejandra.

„Kim jest Víctor Robles?”

Zacisnął szczękę.

“Nie wiem.”

Paulina otworzyła teczkę.

„Oczywiście, że tak.”

W środku znajdowały się wydrukowane e-maile, zrzuty ekranu i dokumenty z prywatnej firmy zajmującej się nieruchomościami. Paulina wyjaśniła, że ​​nadal ma dostęp do konta administracyjnego powiązanego z rodzinną firmą. Sprawdziła je po obejrzeniu mojego filmu.

E-maile dotyczyły mojego domu. Kupiec chciał go prywatnie. Były wzmianki o szybkiej transakcji, oczekiwaniu na podpis i otrzymaniu oryginalnych dokumentów w celu „potwierdzenia informacji”. Wielokrotnie pojawiało się nazwisko Ernesto. Podobnie jak Víctora. I dwukrotnie adres e-mail Alejandro.

Potem przeczytałem zdanie, które sprawiło, że cała sala się przechyliła.

Jeśli Mariana zobaczy dokumenty, zanim wszystko będzie gotowe, wstrzyma transakcję. Nie kontaktuj się z nią bezpośrednio.

Spojrzałam na mojego męża.

„Alejandro. Wyjaśnij to.”

Potarł twarz.

„Nie wiedziałem, że planują wejść do domu”.

„Ale wiedziałeś, że chcieli moich dokumentów.”

„To miała być tylko propozycja”.

„Z kopią mojego podpisu?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!