„Chodzi o to, że podjęliśmy wspólnie decyzję, a on ją zmienił za moimi plecami”.
Caleb potarł czoło.
„Jess, płacimy absurdalnie dużo za opiekę nad dzieckiem, podczas gdy mama jest gotowa pomóc.”
„To nie była twoja decyzja, którą mogłeś podjąć sam”.
“Ja wiem.”
“Czy ty?”
Elektroniczna niania przypięta do mojego paska zatrzeszczała.
Wszyscy troje ucichliśmy.
Słuchałem, aż moja córka się uspokoiła.
Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem matkę Caleba skrzyżowaną na piersiach.
„Trzeba myśleć praktycznie.”
„Myślałam praktycznie. Dlatego kilka miesięcy temu zorganizowałam opiekę dzienną”.
„Robisz z tego coś większego, niż to konieczne”.
„Nie. Zrobiło mu się jeszcze gorzej, kiedy mnie okłamał.”
Caleb stanął między nami.
„Możemy przestać? Właśnie urodziła dziecko”.
Spojrzałam na niego.
„Nie wykorzystuj faktu, że właśnie urodziłam, żeby nie brzmieć rozsądnie”.
“Nie powiedziałem tego.”
“Nie było takiej potrzeby.”
Odwrócił wzrok.
Wściekłem się, ale przynajmniej podsłuchana przeze mnie rozmowa zdawała się mieć sens.
Rozmawiali o opiece nad dziećmi.
“Ona nigdy się nie dowie.”
Caleb nie chciał, żebym wiedziała, że odwołał zajęcia w żłobku.
To było nieuczciwe, ale przynajmniej miałem wytłumaczenie.
Przynajmniej tak myślałem.
Przez następne kilka dni relacje między Calebem i mną pozostawały napięte.
Przeprosił, ale uparcie twierdził, że rezygnacja z opieki nad dzieckiem ma sens finansowy.
„Możemy przeznaczyć te pieniądze na spłatę kredytu hipotecznego” – powiedział pewnego wieczoru.
„Moglibyśmy o tym porozmawiać jak dorośli ludzie w związkach małżeńskich”.
“Ja wiem.”
„Ciągle to powtarzasz, nawet po tym, jak coś zrobisz.”
Zamilkł.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
