„Może w końcu będziemy mogli przedyskutować, czy Sophie powinna nadal spędzać z nią niedziele”.
Spodziewałem się, że mnie powstrzyma.
Fakt, że tego nie zrobił, był w pewnym sensie gorszy.
Wziąłem notatki na górę i zamknąłem się w łazience.
Potem zadzwoniłem do Ruth.
Odebrała po pierwszym dzwonku.
„Znalazłeś niebieski koralik?”
Brak powitania.
Nie ma wątpliwości.
Szepnąłem: „Co nałożyłeś mojej córce na włosy?”
Czy Daniel jest w domu?
“Odpowiedz mi.”
„Czy on jest w domu?”
“Tak.”
Ruth gwałtownie wciągnęła powietrze.
“Zabierz Sophie i wyjdź.”
Moje ręce znów zaczęły się trząść.
„Wykorzystałeś moje dziecko do kradzieży leków”.
„Poprosiłem ją, żeby wzięła jedną tabletkę.”
„Ona ma osiem lat.”
“Ja wiem.”
Kazałeś jej sprawdzić, czy oddycham.
„Bo widziałem, jak zasypiasz w środku kolacji.”
“Jestem zmęczony.”
„W zeszłym miesiącu przestałeś oddychać na 12 sekund”.
Oparłem się o zlew.
“Co?”
„U mnie. Po tym, jak Daniel przyniósł ci kawę.”
Przypomniała mi się ta niedziela. Daniel odebrał mnie po pracy i razem zabraliśmy Sophie. Ruth zaprosiła nas do środka.
Wypiłem pół filiżanki kawy.
Dwie godziny później obudziłem się na jej sofie.
Daniel powiedział mi, że za dużo pracuję.
“Liczyłeś?”
“Siedziałam obok ciebie.”
„Dlaczego nie wezwałeś karetki?”
„Daniel powiedział, że już byłeś u lekarza.”
„Powiedział, że to nowy lek na migrenę”.
Zamknąłem oczy.
„Nie biorę leków na migrenę”.
“Teraz to wiem.”
Spojrzałem w stronę drzwi łazienki.
“Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
“Próbowałem.”
“Gdy?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
