Część 1: Noc, kiedy kazano nam wyjść
Moja córka miała trzynaście dni, gdy teściowa kazała nam opuścić dom w trakcie najgorszej burzy, jaką Nashville nawiedziło tego lata.
Isla była niespokojna od popołudnia, ale wieczorem jej skóra miała nietypowo złocistą barwę, usta suche, a jej ciche łkania osłabły do stłumionych skomleń. Wciąż dochodziłam do siebie po nagłym cesarskim cięciu, a każdy pospieszny krok boleśnie drapał mnie w gojącą się ranę pod ubraniem. Mimo to owinęłam ją bawełnianym kocem i zniosłam na dół, mając nadzieję, że Evelyn Mercer zawiezie nas na pediatryczny oddział ratunkowy.
Pozostała w pozycji siedzącej przed telewizorem, spokojnie popijając mrożoną herbatę, podczas gdy deszcz bębnił o szyby za nią.
„Evelyn, coś jest nie tak z Islą i nie mogę bezpiecznie prowadzić samochodu, biorąc leki. Proszę, zabierz nas do Szpitala Dziecięcego Vanderbilt”.
Spojrzała na dziecko, nie wstając, po czym zwróciła na mnie uwagę z nieskrywaną pogardą.
„Jesteś matką od niecałych dwóch tygodni, Claire, a już zachowujesz się tak, jakby każdy, najmniejszy dźwięk wymagał wezwania karetki.”
Wyjaśniłem, że Isla prawie nie jadła, wydawała się niebezpiecznie ciepła i od rana miała tylko jedną mokrą pieluchę. Evelyn zignorowała każdy objaw, zanim oskarżyła mnie o wymyślanie sytuacji kryzysowej, bo chciałem zwrócić na siebie uwagę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
