Margaret natychmiast wyciągnęła do niej rękę.
„Claire, co się stało?”
Claire spojrzała na każdą z nas.
„Nie sprowadziłam was tutaj tylko dlatego, że za wami tęskniłam.”
Ścisnęło mnie w żołądku.
„Co masz na myśli?”
Wzięła głęboki oddech.
„Kilka tygodni temu poszłam do lekarza, bo nie czułam się sobą.”
Nikt się nie poruszył.
Głos Claire zaczął drżeć.
„Badania coś wykazały.”
Susan zasłoniła usta dłonią.
Claire wyjaśniła, że zdiagnozowano u niej poważną chorobę. Wkrótce miała rozpocząć leczenie i była nadzieja, ale lekarze ostrożnie unikali składania jakichkolwiek obietnic.
„Nie wiem, co się wydarzy” — powiedziała.
Margaret zaczęła płakać.
Nie byłam w stanie się odezwać.
Wtedy Claire wypowiedziała zdanie, którego nigdy nie zapomnę.
„Nie wiem, czy będę tutaj następnego lata.”
„Nie” — wyszeptała natychmiast Susan. „Nie mów tak.”
Claire ścisnęła jej dłoń.
„Nie mówię, że się poddałam. Nie poddałam się. Będę walczyć ze wszystkich sił.”
Spojrzała w stronę oceanu.
„Ale kiedy lekarz wszystko mi wyjaśnił, wróciłam do domu i siedziałam sama przez wiele godzin.”
Zamilkła na chwilę.
„I wiecie, o czym cały czas myślałam?”
Żadna z nas nie odpowiedziała.
„O tej plaży.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
