„Jakie rzeczy?”
„Musisz zobaczyć, co wyjmuję ze śmieci w jego biurze w każdą środę.”
Przykucnęła obok swoich środków czyszczących i wyciągnęła torbę z zakupami.
Wewnątrz znajdowało się kilka pakunków owiniętych w ciemnoczerwony materiał i przewiązanych czarną nicią.
Przyglądałem się im.
„Co to jest?”
„Rzeczy z jego biurowych śmieci.”
„Dlaczego są tak zapakowane?”
„Pakuje je, a potem wyrzuca.”
Rosa położyła jedną paczkę na ladzie.
„W drugim tygodniu mojej pracy worek na śmieci w biurze rozerwał się i jeden wpadł do mojego wózka. Otworzyłem go później. Potem znalazłem kolejny.”
„A jeszcze jeden?”
Skinęła głową.
„Wystarczająco często, że zacząłem je zatrzymywać, gdy zobaczyłem twoje nazwisko.”
Moja ręka zamarła nad czarną nicią.
„Jak mam na imię?”
„Powinieneś to otworzyć.”
Moją pierwszą reakcją było zadzwonienie do Ethana.
Zamiast tego wziąłem paczkę.
Wewnątrz znajdowały się podarte kawałki papieru.
Potem zobaczyłem swoje imię wydrukowane na jednym z nich.
Złożyłem dwa kawałki razem.
Większości litery brakowało, ale kilka zwrotów pozostało.
***„…miło mi zaprosić Państwa…”***
***„…ostatni wywiad…”***
***”…Październik…”***
Usiadłem.
—
Kilka miesięcy wcześniej prawie przekonałem sam siebie, żeby nie ubiegać się o stanowisko kierownicze.
Ethan usiadł obok mnie na kanapie.
„A co jeśli nie będę gotowy?”
„Wtedy ci powiedzą, że nie. Po prostu zgłoś się, Mal.”
Tak też zrobiłem.
Minęły tygodnie, a odpowiedzi nie było.
Pewnego wieczoru Ethan nalał mi kieliszek wina.
„Prawdopodobnie poszli w innym kierunku”.
„Wiedziałem, że nie jestem gotowy”.
Objął mnie ramieniem.
„Może to i lepiej. Jesteś już wyczerpany.”
Przytuliłam się do niego i uwierzyłam każdemu jego słowu.
Teraz trzymałem w ręku fragment listu, który stanowił dowód, że dotarłem do ostatniego etapu rozmowy kwalifikacyjnej.
„To nie wszystko” – powiedziała cicho Rosa.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
