W innym pakiecie znajdowała się koperta zaadresowana do mnie i część powiadomienia o programie przywódczym.

Potem znalazłem odręcznie napisaną notatkę.

***„Zadzwoń do mnie. Nie pozwól, żeby ta okazja się powtórzyła, Mallory.”***

Od razu rozpoznałem ten charakter pisma.

Lena.

Były mentor, z którym nie rozmawiałem prawie rok.

„Gdzie dokładnie to znalazłeś?”

„Na dnie jego śmietnika. Pod innymi papierami.”

Rosa nieświadomie usuwała dowody, których nigdy nie powinnam była zobaczyć.

Wyciągnąłem telefon.

„Dzwonisz do niego?” zapytała.

Mój kciuk zawisł nad imieniem Ethana.

Najbardziej przerażające było to, że chciałam, żeby mi to wytłumaczył.

Chciałem, żeby to naprawił.

„Nie” – powiedziałem. „Jeszcze nie. Dziękuję, że mi powiedziałeś”.

Po odejściu Rosy przejrzałem stare e-maile.

Potwierdzenie mojego zgłoszenia tam było.

Nic później.

Znalazłem numer z oryginalnego ogłoszenia o pracę i zadzwoniłem.

Gdy wyjaśniłam kim jestem, kobieta przeszukała moje akta.

„Tak, mam twoją aplikację.”

„Stanowisko zostało obsadzone, prawda?”

„Obawiam się, że tak.”

„Czy udało mi się przejść pierwszą rundę?”

Zapadła cisza.