Jakże szczęśliwy był Paweł, gdy piękna Vika zgodziła się zostać jego żoną rok wcześniej. To było wtedy – rok temu. Wtedy był bogaty jak na standardy ich prowincjonalnego miasteczka, z prawie stu milionami rubli na koncie. Teraz zostały mu tylko gorzkie myśli:
„Jak mogłem nie zdawać sobie sprawy od początku, że Vika wyszła za mnie wyłącznie dla pieniędzy? Wtedy wierzyłem, że to miłość – prawdziwa miłość, o której marzyłem całe życie. Ale jaka miłość może być między piękną dwudziestotrzyletnią kobietą a nieatrakcyjnym, pracoholikiem, zwłaszcza jeśli jest od niej dziesięć lat starszym? Nigdy nie istniała i teraz nigdy nie będzie istnieć. Nigdy nie dowiem się, czym jest prawdziwa miłość.
Nasz miesiąc miodowy na Lazurowym Wybrzeżu kosztował pięć milionów rubli”. Oczywiście, mogliśmy tam spędzić wakacje o wiele taniej, ale rozpaczliwie chciałem zaimponować mojej młodej żonie. I zaimponowałem jej. Postanowiła, że życie zawsze będzie takie samo.
I wtedy to wszystko się zaczęło.
Drogi samochód. Modne butiki. Vika absolutnie nie miała zamiaru pracować, nawet z domu. Ich ogromne, czteropokojowe mieszkanie było zdecydowanie za duże, by utrzymać je w czystości, zwłaszcza że miała też gotować dla męża. Zatrudnili więc gosposię.
Vika wybrała nieatrakcyjną kobietę po trzydziestce, ale była świetną kucharką i utrzymywała mieszkanie w nieskazitelnej czystości.
I wtedy nadeszła ostatnia kropla.
Firma Pawła chyliła się ku upadkowi. Jeszcze dzień wcześniej można ją było uratować, ale Vika potajemnie wydała ostatnie cztery miliony rubli – swój fundusz awaryjny.
„Dlaczego dałem jej dostęp do moich pieniędzy?” – pomyślał. „Dlaczego pozwoliłem jej je wydać? Myślałem, że mam ich tak dużo, że nie dam rady wydać wszystkiego w ciągu całego życia. A jednak udało jej się wydać wszystko w rok. Wszystko się wali”.
„Dlaczego wziąłeś te pieniądze?” – zapytał Paweł, podnosząc głos do żony po raz pierwszy w życiu.
„Paweł, co ci jest?”
„Rozpaczliwie potrzebuję tych pieniędzy. Mój biznes upada. Gdzie on jest?”
„Kupiłam samochód. Mój był już stary i zniszczony” – odpowiedziała Vika bez cienia skruchy.
„To wszystko. Sprzedaję to mieszkanie”.
„A gdzie mam mieszkać?”
„Gdziekolwiek chcesz” – odparł stanowczo Paweł. „Dzisiaj idziemy do urzędu stanu cywilnego złożyć pozew o rozwód”.
„Dobra, chodźmy! Nie potrzebuję takiego nieudacznika jak ty. Podzielimy się naszym majątkiem małżeńskim, a potem odejdę”.
„Jedyny majątek, który nam pozostał, to twoje dwa samochody i biżuteria. To się podzielimy”.
„A co to za różnica?” – zapytała zdezorientowana Vika.
„Nie ma już czym się podzielić. Przegrałaś wszystko w rok”.
„Przeżyję bez ciebie”.
„Dobrze” – odparł Paweł, wciąż zdeterminowany. „Przygotuj się. Idziemy do urzędu stanu cywilnego”.
„Tak po prostu?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
