„Sprostowałem coś, co powiedziałeś swoim rodzicom.”

„Powiedziałeś, że mówię w twoim imieniu”.

„Masz.”

Ethan spojrzał na mnie.

„Mallory, przez miesiące wracałaś do domu półżywa. Co miałam sobie pomyśleć?”

„Zapytaj mnie.”

“Ja mam.”

„Nie. Zapytaj, czy jestem zmęczony, a resztę sam uzupełnij.”

Zamilkł.

Ta cisza towarzyszyła mi aż do następnego popołudnia, kiedy poszłam zobaczyć Summer, moją najlepszą przyjaciółkę ze studiów.

Wiedziała, że ​​coś jest nie tak, zanim jeszcze skończyłem zdejmować płaszcz.

“Herbata?”

“Proszę.”

Summer podała mi kubek i słuchała, jak jej wszystko opowiadałem.

Kiedy skończyłem, powiedziałem: „Może rzeczywiście za dużo pracowałem”.

Jej wyraz twarzy uległ zmianie.

„Dlaczego zaczynasz właśnie tam?”

„Bo może widział, jak źle się sprawy mają”.

„Prawdopodobnie tak.”

Spojrzałem na nią.

„Ale świadomość, że jesteś przytłoczony, nie jest równoznaczna z decydowaniem o swojej przyszłości”.

„Pomógł mi przetrwać najgorszy rok mojego życia.”

„Pamiętam.”

„A co jeśli znowu pomyśli, że pomaga?”

Summer odchyliła się do tyłu.

„To dlaczego ci nie powiedział, co zrobił?”

Nie miałem odpowiedzi.

Tej nocy ponownie rozłożyłam ręcznie napisaną notatkę Leny.

***„Zadzwoń do mnie. Nie pozwól, żeby ta okazja się powtórzyła, Mallory.”***

Wpatrywałem się w liczbę.

Potem zadzwoniłem.