Leo dotarł tam przed Marcusem. Pochylił się nad trumną, wsunął palce pod fałdę granatowej sukienki Rachel i wyciągnął mały, czarny telefon, który wciąż drżał mu w dłoni.

Marcus sięgnął po nią niemal natychmiast.

Wkroczyłem między nich.

Stało się to tak szybko, że przez sekundę byłam świadoma jedynie ramienia Leo przy moim boku, ręki Marcusa zatrzymującej się kilka centymetrów od mojej i delikatnych wibracji dochodzących z małego telefonu.

„Daj mi to” – powiedział Marcus.

Teraz mówił cicho.

Nie przeżywa żałoby – mąż jest przygnębiony.

Ostrzeżenie niskie.

Wziąłem telefon od Leo i położyłem go za sobą.

„Dlaczego?” zapytałem.

Marcus wpatrywał się w urządzenie.

„To moje. Stary telefon. Rachel musiała go tam z jakiegoś powodu położyć.”

Leo odezwał się zanim zdążyłem.

„Nie, tato.”

Marcus spojrzał na niego.

Leo mocniej objął pluszowego misia.

„Mama mówiła, że ​​to jej.”

Moja matka przestała płakać.

Ciotka Marta stała obok przewróconej tacy z kawą, wciąż zakrywając usta jedną ręką.

Reszta pokoju zdawała się zapomnieć o modlitwach, jedzeniu, późnej porze, o wszystkim, z wyjątkiem przedmiotu, który trzymałem w ręku i sposobu, w jaki Marcus na niego patrzył.

Ekran znów się rozświetlił.

Nie było żadnego połączenia przychodzącego.

To był alarm.

Na ekranie widniały dwa słowa, które Rachel sama wpisała.

DLA SARAH.

Moje kolana prawie odmówiły mi posłuszeństwa.

Marcus także zobaczył te słowa.

„To szaleństwo” – powiedział. „Pod koniec cały czas była przerażona. Nie myślała jasno”.

To zdanie zrobiło na mnie wrażenie.

Trzy dni wcześniej Marcus opisał Rachel jako szczęśliwą, ostrożną, całkowicie normalną przed jej rzekomym upadkiem.

Teraz, trzymając w ręku telefon, którego wyraźnie nie chciał mi otworzyć, nagle poczuła się przestraszona i zachowywała się irracjonalnie.

Obie wersje nie mogą być prawdziwe.

Spojrzałem na Leo.

„Czy mama ci powiedziała, jak to otworzyć?”

Skinął głową.

„Moje urodziny.”

Marcus zrobił krok w naszą stronę.

Moja matka stanęła przed nim.