Poszedłem za nią na korytarz.
„Chciałem ci powiedzieć, jak pięknie wyglądasz.”
“Dziękuję.”
Wyciągnęła rękę i wygładziła nieistniejącą już zmarszczkę na moim rękawie.
„Zaszła jeszcze jedna zmiana”.
Uśmiechnąłem się.
„Jaka zmiana?”
„Kiedy drzwi się otworzą, Rosalie przejdzie przed tobą nawą.”
Czekałem na żart.
Nigdy nie nadeszło.
“Przepraszam?”
„Moja córka wejdzie pierwsza jako panna młoda”.
Zaśmiałem się.
Nie dlatego, że było to śmieszne.
Bo naprawdę myślałem, że źle zrozumiałem.
„Rosalie nie jest panną młodą”.
“Ja wiem.”
„To dlaczego miałaby iść przede mną?”
Uśmiech Corrine nigdy się nie zmienił.
„To ważne dla naszej rodziny”.
Spojrzałem na nią.
„Co to w ogóle znaczy?”
„To znaczy, że doceniam twoje zrozumienie”.
„Rozumiem? Ceremonia zaczyna się za 20 minut.”
„Wiem”. Skinęła głową. „Koordynatorka ślubu ma już zaktualizowany orszak”.
Poczułem ucisk w żołądku.
“Zmieniłeś ceremonię?”
„To była tylko drobna zmiana”.
„Zrobiłeś to bez pytania mnie?”
Wiedziałem, że nigdy się nie zgodzisz.
Przez chwilę nie mogłem znaleźć słów.
„Wiedziałeś, że powiem nie… więc i tak to zrobiłeś?”
Zanim Corrine zdążyła odpowiedzieć, Kevin podszedł do nas.
Uśmiechał się, aż zobaczył moją twarz.
“Co się stało?”
Spojrzałem mu prosto w oczy.
“Proszę, powiedz mi, że nie masz z tym nic wspólnego.”
Jego uśmiech zniknął.
“Co się stało?”
„Twoja mama mówi, że Rosalie idzie do ołtarza przede mną.”
Pocierał tył szyi.
Ten drobny ruch powiedział mi wszystko.
“Wiedziałeś.”
“Pęto…”
“Wiedziałeś.”
Westchnął.
„Czy możemy tego teraz nie robić?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
